صفحه نخست > ناامنی در افغانستان: راه حل چيست؟ گرينويچ 14:49 - 23/08/2003
ناامنی در افغانستان: راه حل چيست؟
دولت افغانستان خواستار گسترش حيطه فعاليت نيروهای حافظ صلح شده است
در سال گذشته و به ويژه در ماه های اخير گزارش ها حاکی از افزايش حملات عليه کارکنان سازمان های بشردوستانه، مقامات و سربازان در افغانستان بوده است.
در تازه ترين دور از حملات در منطقه جنوب شرقی افغانستان دو امدادرسان افغان کشته شده اند و پيش از آن هم در زد وخوردهای بين جناحی، حمله جنگجويان طالبان به نيروهای دولتی و بمب گذاری در يک اتوبوس، بيش از پنجاه نفر جان خود را از دست دادند.
مقامات افغانستان و سازمان های امدادرسانی، خواستار گسترش حوزه عملياتی نيروهای خارجی تامين امنيت (آيساف) به خارج از کابل شده اند. هر چند امنيت در شهر کابل بهتر شده ولی گفته شده که در مناطق ديگر افغانستان وضع امنيتی از دوران طالبان بدتر شده است. بسياری از افغان ها معتقدند که هنوز هيچ نشانه ای از بازسازی يا پايان فقر و ناامنی ديده نمی شود.
به نظر شما ريشه نا امنی در افغانستان چيست؟ اين نا امنی چه پيامدهايی دارد؟ راه بر قراری امنيت در افغانستان کدام است؟ آيا حضور نيروهای خارجی برای تامين امنيت کافی است يا بدون وجود ارتش ملی افغانستان، تاثير کافی ندارد؟ نظر خود را به فارسی برای ما ارسال کنيد تا در اين صفحه منعکس شود.
___________________________________
نظرات شما:
مهمترين عامل ناامنی در افغانستان، حضور افراد بیتعهد در کابينه است، همان کسانی که در طول يک دهه پس از پايان اشغال شوروی، توان مديريتی خود را در اداره کشور آن هم به صورت کاملا ويرانگر نشان داده اند. نمی دانم چرا امريکا در برداشتن اين ها اين قدر درنگ می کند؟ طرح ترور همه اين ها در سيا نوشته شده است، ولی به خدا ملت زودتر از اين ها بايد از دست آنان رها شود. مساله ديگر فرهنگ است که متاسفانه ملت ما را تا اندازه زيادی به فرهنگ خرافه طالبانی عادت داده اند که در برابر رويدادها کمتر واکنش نشان میدهند و به قضا و قدر دل خوش هستند. اميد است هرچه زودتر کشوری آزاد و آباد داشته باشيم. محمد صادق دهقان - افغانستان
به نظر من ريشه اين نا امنی ها ريشه در سياستهای امريکا دارد.يعنی اينکه فعلا سياست ايالات متحده ايجاب می کندتا در برخی مناطق افغانستان نا امنی باشد تا برای حضور نيروهای امريکا بهانه ای باشد.همانگونه که سياستش ايجاب ميکرد قبل از روی کار آوردن دولت جناب کرزای مدتی گروه طالبان را بر سر قدرت نگهدارد غ. جلال - افغان ساکن ايران
١. ريشه نا امنی در افغانستان عدم موجوديت حکومت، اردو (ارتش) و پليس مسلکی و فنی می باشد. (متاسفانه اردو و پليس فعلی از نظر کيفی و لياقت در سطح بسيار پايين قرار دارند). علی الخصوص اکثر پليس فعلی خودشان ايجاد کننده مشکلات برای مردم می باشند ٢. قوماندانان (فرماندهان) محلی کاملا مسلح و مسلط هستند و حکومت مرکزی نه تنها بر انان تسلط ندارد بلکه افراد در راس دولت مرکزی قرار دارد که اژ آنان حمايت می نمايد. ٣. اختلافات قومی، مذهبی و سمتی هر روز توسط افراد ناباب دامن زده می شود. ٤. اين ناآرامی ها پيامد های را در برخواهد داشت که شما همواره از طريق خبرنگاران تان دريافت می داريد ٥. راه بر قراری امنيت در کشور همانا خلع سلاح عمومی، خلع جنگ سالاران از قدرت و محاکمه انان توسط دادگآه عالی لاهه، تشکيل کمسيون از طريق کشور های حمايت کننده افغانستان جهت بازپرسی از ملکيت ها و اموال انان زيرا اکثريت آنان پيش از ناآرامی ها در کشور مصروف چوپانی و ساير کار ها بودند که به سختی می توانستند لقمه نانی را بدست بياورند. ٦. حضور نيروی های خارجی در کوتا مدت به نفع کشور است و دردراز مدت خود تجاوز ديگر تلقی می گردد. محسن ضياء - افغانستان
ريشه نا امنی در افغانستان فرماندهان و قوماندانان است که تابع دولت مرکزی نيستند و از ماليات سنگينی که به خاطر ترياک بالای مردم وضع کرده است امرار معاش ميکند و هيچ گونه نياز به دولت مرکزی ندارد. پيامد نا امنی سلب اعتماد مردم از دولت و تقويت گروه های تروريستی است. در قدم اول خلع سلاح عمومی، بدون خلع سلاح امنيت برقرار نخواهد شد. گرچه بايستی به بازسازی توجه بيشتر صورت گيرد تا افراد که خلع سلاح ميشوند به کار جذب شوند و اين خود روند خلع سلاح را تسريع ميسازد. تامين امنيت بدون ايجاد اردوی واقعا ملی امکان ندارد. نيروهای بين المللی تاثيرات هميشگی ندارد بلکه بيشتر يک مسکن است تا درمان. امير فولادی - افغانستان
به نظر من ما افغانها زمانی احساس امنيت ميکنيم که ذهنيت ملی سرتاسری داشته باشيم. حالا افغانستان نياز بيشتری به بازسازی فکری دارد تا بازسازی فيزيکی چون اگر ذهنيت ها درست نباشد هر آنچه که جامعه جهانی افغانستان را بسازد، فقر فرهنگی بار ديگر اين سرزمين را ويران خواهد ساخت. فقط بايد يک برنامه جدی ودر عين حال مبتکرانه را براه انداخت تا اذهان عامه خود افغانستان را بسازد. در آنصورت ما خود احتياط خواهيم کرد تا ديگر بار دستی به کلبه ساخته شده مان دراز نشود. احمد شاه سيغانی - افغانستان (کابل )
ريشه های نا امنی افغانستان را بايد از زمان پيروزی مجاهيدين درسال ۱۳۷۱جستجو کنيم چون در آنزمان با دامن زدن به مسايل قومی اکثريت قاطع مردم افغانستان(پشتونها) ازقدرت به دور نگهداشته شده وآنها مجبور شدند تا ازتحريکی بنام طالبان پشتيبانی کنند و حوادث خيلی تلخ بوجود بيايد که فعلا باز هم همان تجربه تکرار شده وپشتون ها در افغانستان تحت تعقيب هستند. برای خاتمه دادن به نا امنی در کشور بايد مسايل ذيل در نظر گرفته شود. ۱-گسترش ساحه عمليات نيروهای حافظ صلح. ۲-خلع سلاح تمام مجاهيدين . ۳- تشکيل اردو ملی از تمام اقوام و مليت های ساکن در کشور. ۴-تقرر افسران تعليم يافته در راس اين اردو. ۵-اشتراک تمام اقوام در دولت به معنای واقعی آن نه سمبوليک مانند (فعلا). فريدون افسان - افغانستان
ريشه ناامنی در وجود و حضور گروهای مسلح مجاهد خود خوانده است. از جمله اشتباهات بزرگ آقای کرزی بوده که راه خلع سلاح را طولانی کرده که نميتوان اميد چندانی برای صلح در افغانستان داشت . ادامه اين سياست خود کرزی را نابود ميکند. راه برقراری صلح در افغانستان استفاده از شخصيت های ملی باتجربه و دلسوز و سپردن کارهای اساسی به دست آنها ميباشد. تاجايکه ماميدانيم همه مردم افغانستان طرفدار حضور نيروهای ناتو در همه شهرهای افغانستان ميباشند. رشيد احمد احدی - دوبی
بنظر بنده ريشه اول تمام نامنی ها وجود جنگهای مختلف و فرهنگ افغانستان است و دوم دخالت قدرتهای بزرگ مثل امريکا است که دوست دارد دنيا در بحران باشد وايشان سوء استفاده وبا فروش اسلحه های کهنه خود پولی به جيب بزند. جمال هاشمی - ايران
ريشه تمام ناامنی ها و ترورها و تروريست پروری و مهاجرتهای غيرقانونی از فقر اقتصادی است . فقر اقتصادی موجب می شود تا فقر فرهنگی بوجود آيد . انسان گرسنه نمی تواند به رشد فکری و پرورش فکری بپردازد . يک سئوال انشائی بود که : علم بهتر است يا ثروت. علم و ثروت لازم وملزوم همديگرند که موجب تمدن می گردد و رشد فکری و فرهنگی و بدون پول انسان نمی تواند مدادی را بخرد و بنويس.د با اين بعد به مسئله نگاه کنيم شما هرقدر هم علم و دانش داشته باشيد وقتی با گرسنه باشيد تمام علم مفهوم خود را از دست ميدهد . افغانستان بخاطر اين مرکز توليد مواد مخدر است و مرکز تروريست پروری مانند بن لادن ها چون حاکميت فقر در آن است. بايد ريشه اين فقر را کند و عدالت نسبی اقتصادی بوجود آورد. برای اين مسئله راه حل ساده حتی در جامعه جهانی وجود دارد و اين واقعيت را هم بايد در نظر بگيريم که انسان تابع عادات خود است و عادات است که فرهنگ را بوجود می آورد اگر بخواهيم فرهنگ يک ملتی و مجموعه ای را عوض کنيم بايد يک قانون را بر آن مجموعه تجويز و اجرا کنيم تا بعداز مدتی به فرهنگ ان ملت تبديل شود در اين رابطه حرفها و بررسی های زياد است. بگذريم برای حل معضل افعانستان و کشورهای فقير ديگر و جلوگيری از پرورش تروريست و نابودی فقر پيشنهادهای می شود تا شايد آقای اخضر ابراهيمی با گزارش آن به سازمان ملل متحد و آقای کوفی عنان و بررسی اين پيشنهاد راه حلی برای مشکل افغانستانها باشد : ۱ - سازمان ملل متحد اولا بعنوان يک مجلس جهانی عمل کند و قانونی با فرهنگهای کشورها تدوين کند و به آن عمل کند و مانند اداره نباشد که چندين مديريت داشته باشد و هر مديری آمده قانونی مختص خواسته های خود عمل کند و موجب نابودی آن مديريت يا کشور شود در اين رابطه به توضيحی بيشتر احيتاج است. ۲ - سازمان ملل متحد در تمام کشورها يک بانک سازمان ملل تشکيل داده و طبق شناسنامه اسامی تمام افراد همان کشور را در بانک اطلاعاتی همان بانک قرار داده برای تمام افراد همان کشور حساب بانکی باز کند و به کمک جامعه جهانی و از طريق های گوناگون با کدگذاری برای هر فرد موجب کنترل اقتصادی و علمی و جوانب ديگر گردد در اين رابطه طرحی در نظر است که احتياج به توضيح بيشتر است. عمران شفيقی- ايران کرج
از افراد زير برای ارسال نظراتشان سپاسگزاريم:
کريم تصوير - کانادا
صفر ايرانی - ايران
فرحت حسين - پاکستان
نام
نام خانوادگی
کشور
نشانی الکترونيکی
نظرهای شما
توجه: بی بی سی می کوشد تا حد ممکن، نظرهای دريافت شده را در سخنگاه منعکس کند. نامه های دريافتی ويرايش خواهد شد.
