امروز روز شنبه هجدهم ميزان است، همان روز موعود است که افغانها بايد در پای صندوق های رای بروند و با رای شان آخرين برگ عمر دولت انتقالی را ورق و زعيم آينده شان را انتخاب کنند.

مردم بسيار خوشحال و خوشبين هستند که پيروز هستند. کوچه ها مملو از مردان و زنانی هستند که به طرف صندوق های رای می روند. در يکی از حوزه های انتخاباتی، صف های طولانی از مردها و زن ها ديده می شد که منتظر بودند تا رای شان را به صندوق بياندازند. در صف طولانی مردان کسانی ديده می شد که با وسايل و لباس کارگری ايستاده بودند تا رای شان را به صندوق بياندازند.

در ميان آنها کسانی هم بودند که اصلا شناخت از کانديداتورها نداشتند و نميدانستند به چی کسی رای بدهند.

ازيکی از رای دهندگان که لباس کارگری به تن داشت پرسيدم به چه کسی می خواهی رای بدهی. گفت " به کسی که به من نان بدهد و سرپناه بدهد. من شانه هايم از دست کارگری زخم ديده است ديگر تاب و توانم از دست رفته است. می خواهم زير نام کسی را که انتخاب می کنم بنويسم که من نان می خواهم ".

در صف ديگری از مردها سراغ مرد که بيش از پنجاه سال عمر داشت رفتم و از او پرسيدم چه احساسی داری و به کی رای ميدهی، گفت "من احساس خوشحالی می کنم که امروز، اين اولين بار است که در تاريخ افغانستان دموکراسی تجربه می شود که اين برای من يک روياء بود". ولی گريه امانش نداد تا صحبتش را کامل کند، دستم را نگه داشت، در حاليکه اشک از چشمانش مثل سيل روان بود گفت "بيست و پنج سال آوارگی در ديار غربت کمرم را شکست، امروز روز است که من دوباره متولد می شوم و اين روز را جشن می گيرم".

نوشته شده توسط: نسيم فکرت - کابل