علی آزموده روزنامه نگار

در راه که می رفتم چهره های آشنای زیادی را می توانستم ببینم؛ عزت‌الله انتظامی، سعید راد، رضا کیانیان، قطب‌الدین صادقی، جلال‌الدین معیریان، هادی مرزبان، منوچهر آذری، ژاله علو، احمدرضا درویش، بهمن فرمان‌آرا، پروین سلیمانی، علی مصفا، حبیب رضایی، ایرج قادری، سیروس ابراهیم زاده، مسعود کیمیایی، همایون اسعدیان، رویا تیموریان، مسعود رایگان، جهانگیر الماسی، محمدرضا فروتن ، مهتاب کرامتی و....

هر چه به تالار وحدت نزدیک تر می شوم، جمعیت زیادتر است و خیابان شلوغ تر.

دیروز تقریبا صفحه اول تمام روزنامه های ایران به خسرو شکیبایی اختصاص
داشت، به جز یکی دو روزنامه وابسته به اصولگرایان که معمولا اخبار هنری
را پوشش خوبی نمی دهند. عکس های بزرگ درصفحه اول روزنامه های مهم ایران به چشم می خورد و در صفحات داخلی هنرمندان بسیاری از طیف های مختلف درباره شکیبایی سخن گفته بودند. این همه پوشش خبری و واکنش به مرگ یک هنرمند در سال های اخیر بی سابقه است و فقط کسی مثل خسرو شکیبایی در ایران می توانست چنین واکنشی را برانگیزد، هنرپیشه ای که روشنفکران و قشرهای تحصیل کرده با بازی اش در هامون خاطره دارند و عامه مردم سریال های تلویزیونی موفقش مانند روزی روزگاری و خانه سبز را به یاد دارند.

گزارش تصویری از مراسم تشییع جنازه خسرو شکیبایی

گفتگو با مدیا مصور، خبرنگار در تهران

گفتگو با برخی از حاضران در مراسم تشییع جنازه

جمعیت آن قدر زیاد است که انتقال پیکر خسرو شکیبایی ممکن نیست. پرویز
پرستویی که اجرای مراسم را بر عهده داشت، چند بار کوشش می کند با خواهش و تمنا مردم را پراکنده کند تا آمبولانس حامل شکیبایی بتواند بیاید.

او می گوید "اگر شکیبایی را دوست دارید ساکت باشید و مهربانی خود را نشان
دهید چون ما برای شما این کار را می‌کنیم."

بالاخره پس از ساعتی معطلی ، آمبولانس حامل پیکر خسرو شکیبایی به جایگاه می رسد و مراسم شروع می شود. نخستین برنامه پس از قرآن، اجرای ترانه "بهار دلنشین " توسط حسین بختیاری است. او در توضیحش می گوید که خسرو این ترانه را خیلی دوست داشت.

برگزار کنندگان برنامه ای تدارک دیده اند و قرار است که هنرمندان درباره
شکیبایی سخنرانی کنند، اما شلوغی جمعیت برنامه از پیش تعیین شده را بر
هم می زند و برخی از هنرمندانی که قرار است صحبت کنند، نمی توانند.

مسعود کیمیایی، سیروس الوند و ژاله علو به خاطر شلوغی و ازدحام نمی توانند خود را به جایگاه سخنرانی و اجرای برنامه برسانند. این را پرستویی می گوید.

ایرج راد خود را توانسته به جایگاه برساند. او می گوید: متأسفانه یکی از پدیده‌های بازیگری از میان ما رفت. او از افتخارات هنر مملکت ما بود و
شاید سال‌های سال برای ظهور کسی چون او باید منتظر باشیم. شکیبایی ۵۰ سال خدمت کرد و زحمت کشید که به اینجا رسید. سال ۴۸ بود که او با گروهی به همراه هادی اسلامی به اداره تئاتر آمد و نمایشنامه‌ای را به نام روسری قرمز اجرا کرد. از آن سال به بعد و تا زمان بازنشستگی، او همچنان در اداره تئاتر بود، تا اینکه به سینما رفت و در سینما افتخارات زیادی آفرید. او می خواست درباره ارزش‌های بازی شکیبایی صحبت کند که ازدحام جمعیت این موضوع را ناممکن کرد.

بعد از او نوبت به پویا شکیبایی فرزند خسرو شکیبایی رسید که از مهربانی و
دوستی مردم با پدرش تشکر کرد. وضع روحی او اجازه نمی داد بیش از این حرف بزند.

بعد از او محمد حسین صفار هرندی در جایگاه قرار گرفت تا پیام محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور را ابلاغ کند که اعلام نام رئیس جمهور با هو کردن گروهی از مردم روبرو شد.

صفار هرندی کمی مکث کرد و بعد سخنرانی اش را علیرغم سر و صدای مردم، ادامه داد.

بعد از این سخنرانی ها دیگر ادامه مراسم ممکن نبود . پیکر خسرو شکیبایی
راهی بهشت زهرا شد و جمعیت بسیاری نیز همراهش شدند . پیکر خسرو شکیبایی به قطعه هنرمندان منتقل شد و در ازدحام جعیت زیادی که برای بدرقه اش آمده بودند، سخنرانی ها در آنجا ادامه پیدا کرد.

محمدرضا جعفری جلوه معاون سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نخستین سخنران در بهشت زهرا بود و سپس نوبت به سیروس الوند رسید تا درباره شکیبایی بگوید.

او در سخنانی کوتاه گفت: "شکوه امروز درخور و شایسته خسرو شکیبایی است. او از بازیگرانی است که در دهه ۶۰ وارد سینما شد و از بازیگران فرهیخته دیگری مانند پرویز پرستویی و رضا کیانیان دعوت کرد تا در سینما کار کنند و با این کار اعتباری برای سینما کسب کرد.

بعد از الوند، پرویز پرستویی متنی ادبی در ستایش خسرو شکیبایی خواند و
نوبت به امین تارخ سخنگوی خانه سینما رسید.

او هم گفت: شکیبایی هنرمند بزرگی بود و حضور گرم مردم این نکته را ثابت می‌کند.