مرضیه رسولی روزنامه نگار در تهران

	'خوشحالی این بچه ها اصیل بود و من می خواستم این شادی را ثبت کنم' - خشایار الیاسی

عکاس این ۱۵ عکس خشایار الیاسی است که نام نمایشگاهش را "من از دنیای بی کودک می ترسم" گذاشته است. عکس هایی که می توان آن را نوعی مستندنگاری از کودکان افغان و کار آنها در ایران دانست.

الیاسی سال گذشته این عکس ها را در یک کوره آجرپزی نزدیک اصفهان از کودکان افعان گرفته در حالی که به قصد دیگری به آنجا سفر کرده بود. او می گوید: "اواخر تابستان سال گذشته برادرم عکسی از بچه ای که اطراف اصفهان کار می کرد، گرفته بود. عکسی پر از درد و رنج. من به قصد پیدا کردن آن پسر افغان راهی سفر شدم. نرسیده به اصفهان و انتهای جاده نائین تعداد زیادی کوره آجرپزی وجود دارد که بچه های افغانی در آنجا مشغول کار هستند. تعداد بچه ها خیلی زیاد بود و از یک طفل شش ماهه تا مرد چهل یا پنجاه ساله در آنجا پیدا می شد. تصمیم گرفتم از آنها عکاسی کنم."

الیاسی یک روز را صرف تحقیق و صحبت با بچه ها و بزرگترهایی که آنجا بودند کرده و یک روز دیگر را صرف عکاسی از آنها. چیزی که باعث شده او از پیدا کردن آن پسر دست بکشد و روی بچه های کوره آجرپزی متمرکز شود، شادی آنها در هنگام کار کردن است: "خوشحالی این بچه ها اصیل بود و من می خواستم این شادی را ثبت کنم. نمی خواستم نمایشگاهی بگذارم که ستایش رنج باشد. می خواستم اگر مردم پای ترک خورده ای می بینند در کنارش شاهد خنده های صاحب آن پا هم باشند. نمایش تردیدی که در درونم وجود دارد که آیا آنها زندگی را دوست دارند یا نه؟"

آلبوم تصویری از نمایشگاه عکس کودکان افغان و کار

تمامی ۱۵ عکس در چند ساعت و در نور روز گرفته شده اند. در بعضی از آنها بچه ها به دوربین خیره شده اند و در برخی مشغول چیدن و جا به جا کردن آجر هستند. پسری که می خندد و انگار صدای قهقه اش را می شنویم و دختر بچه ای که طفلی دیگر را در آغوش گرفته است.

من می دیدم که آن قدر شاد و راحت هستند که احتیاجی به کمک ما ندارند و برعکس، ما برای عوض کردن نگاه خودمان باید از آنها کمک بگیریم.   خشایار الیاسی - عکاس

الیاسی برای مستندنگاری از کار کودکان افغان سراغ مکان های دیگر یا کارهای دیگر که این کودکان به آن مشغول هستند، نرفته است و به همین یک مکان بسنده کرده است. خود او در این باره می گوید: "نمی خواستم زیاد در چیزی کند و کاو کنم و تکانش دهم. در مسیری که می رفتم، به این بچه ها برخورد کردم و تصمیم گرفتم آن را ثبت کنم. کارهایم جنبه جامعه شناسی و مردم شناسی نداشت و خنده پسری افغان برایم کافی بود."

الیاسی تمام این عکس ها را به جز یک عکس که قیمت ۱۸۰ هزار تومان دارد، ۱۱۰ هزار تومان قیمت گذاری کرده است.

دغدغه او برعکس چیزی که از نمایشگاهش و عنوان آن برداشت می شود، نمایش درد و رنج کودکان افغان و درخواست از مردم برای کمک به آنها نبوده است: "من می دیدم که آن قدر شاد و راحت هستند که احتیاجی به کمک ما ندارند و برعکس، ما برای عوض کردن نگاه خودمان باید از آنها کمک بگیریم. هیچ حس ترحمی برنمی انگیختند و اگر من با چنین حسی به سراغ آنها رفته بودم، یک فریم هم نمی گرفتم."

	کوره آجرپزی در راه اصفهان به نائین - عکس از خشایار الیاسی

کودکان افغانی در این کوره آجرپزی مثل هرجای دیگری در ایران به صورت غیرقانونی کار می کنند و حقوقشان در روز دو تا سه هزار تومان است. برخی از آنها با خانواده هایشان زندگی و کار می کنند و برخی دیگر به تنهایی. با دوربین راحت هستند و در مقابل آن موضع نمی گیرند.

الیاسی می گوید که عکاسی از کودکان افغان برای او پروژه ای بود که به پایان رسید. او عکاسی را به صورت غیرآکادمیک از دوران نوجوانی آغاز کرده، در سن ۱۶ سالگی در انجمن سینمای جوان دوره عکاسی دیده و در حال حاضر دغدغه اش عکاسی انتزاعی است: "پروژه بعدی من عکاسی آبستره است. چرا که فکر می کنم نگاه به اشیاء دور و برمان کم بوده و تاکنون برایمان سوژه در عکاسی مهم تر از خلاقیت بوده است."

این دومین نمایشگاه انفرادی خشایار الیاسی است. اولین نمایشگاه او با موضوع دخالت خطوط در سازه ها دی ماه سال گذشته در کافه عکس برپا شد.

نمایشگاه عکس کودکان افغان و کار که از روز جمعه سوم خرداد در گالری نیکول آغاز شده تا ۱۴ خرداد از ساعت ۱۶ تا ۲۰ ادامه دارد.