بهزاد بلور عکس ها از کامران سامانی

امید، یکی از طرفداران قمیشی میگه:

"مادر سیاوش پیانو میزده و معلمی داشته به اسم اُلگا ( که روسی تبار بوده ) و سیاوش که در اون زمان ۶ سال داشته از شنیدن صداهای پیانو لذت می برده و سعی می کرده که به پشت پیانو بره و با پیانو و صداهاش خودشو سرگرم کنه (در حالی که پاهاش به پدال پیانو نمی رسیده)"

"وقتی مادر سیاوش و خانواده اش علاقه ی سیاوش و به موسیقی و پیانو می بینن دست به کار می شن و معلمی رو استخدام می کنن تا طریقه نواختن پیانو رو به سیاوش آموزش بده و سیاوش از اینجا به دنیای موسیقی وارد میشه و در سن ۱۴ سالگی اولین آهنگش رو برای ضیا با نام "قایقران" می سازه و به فعالیتش در زمینه موسیقی ادامه میده تا وقتی که برادر و خواهرش از انگلستان به ایران می یان و وقتی برادر سیاوش شوق سیاوش رو در موزیک می بینه به سیاوش پیشنهاد میده که به انگلستان کوچ کنه و اونجا تحصیل کنه."

"که سیاوش هم این پیشنهاد رو قبول و به انگلستان کوچ می کنه و در اونجا با موسیقی روز آشنا میشه و تحصیل در دانشگاههای معتبر موسیقی رو ادامه میده ( گویا بعد از مدتی بین سیاوش و برادر و خواهرانش اختلاف پیش میاد. سر همین رفتن تو کفه موسیقی و کلاب و اینجور چیزا) و بعد هم مدرکه ساز بندی یا تنظیم موزیک رو از Royal Academy Of Art و بعد گروهی به نام Rebels رو تشکیل میده که در اون سیاوش آهنگای آهسته می خونده و شهرام شب پره آهنگهای تند." ( بهزاد: فکر کنم منظور گروهیه که در ایران تشکیل دادن)

نکات جالب در مورد سیاوش

امید ادامه میده: "سیاوش به شدت از سوسک می ترسه، در کلاس پنجم دبستان با کوروش یغمایی دوست صمیمی بوده و بعضی وقت ها هم با هم می زدن و می خوندن! حداکثر تا ۵ سال دیگه به خوانندگی ادامه میده، از غذاهای شیرین خوشش نمیاد، بهترین آهنگش از نظر خودش فصل پاییزیه، سیاوش از رنگ آبی خوشش میاد، به جمع کردن و موزیک گوش دادن علاقه داره و در کامپیوتر همراهش صد و چند گیگ موزیک داره، از موسیقی سنتی خوشش نمیاد، بزرگترین آرزوش بازگشت به ایران، بهش پیشنهاد خواندن آهنگ در جزیره کیش رو دادن اما سیاوش قبول نکرد."

بهزاد: زمستون و بهار و پاییز سیاوش قبل از کنسرتها این شکلیه. کلاه و لباس پشمی که سرما نخوره. توو کنسرتهاش حداقل دو تا آهنگشو خارج میخونه، یه بار شب قبل از کنسرت دوبی زنگ زد که من مریضم کنسرت منتفیه، فرداش رو صحنه بود و زودتر هم برنامه رو اجرا کرد. دوست نداره بیشتر از ۴۰ دقیقه کنسرت بده. تلفنهاشو جواب نمیده بعد یه دفه بی وقت زنگ میزنه و احوالپرسی میکنه! وقتی آدمو میبینه بقل میکنه و فشار میده و ماچ میکنه. کمتر شده با عسل گیسوئی نباشه!

باز هم امید میگه: "حدود ۵۰ تا آهنگ قدیمی داره که در جوانی با گیتار زده و ضبط کرده که آهنگهای پاییز و پیچک که توسط ابی بازخونی شدن، سیاوش قمیشی تا به حال ۱۵ آلبوم به بازار داده که عبارتند از: ۱.فرنگیس ( سال ۱۳۵۲ ) ۲. حکایت ۳. تاک ۴. خواب بارون ۵. قصه ی گل و تگرگ ۶. شهر خورشید ۷. قصه ی امیر ۸. هوای خانه ۹. قاب شیشه ای ۱۰. شکوفه های کویری ۱۱. حادثه ۱۲. نقاب ۱۳. بی سرزمین تر از باد ۱۴. روزهای بی خاطره ۱۵. غروب تا طلوع ( ریمیکس کارهای قدیمی )، سیاوش قمیشی عاشق بارونه ، سیاوش فقط برای سه نفر یک آلبوم کامل آهنگ سازی کرده: ابی، لیلا فروهر و فیروزه."

بهزاد: سیاوش قمیشی این سیزده بدر تو هواپیما داشت بطرف لس آنجلس میرفت. یه هفته قبلش توو دوبی دیدمش درست قبل از اینکه بره روی صحنه از لابلای عکسهای یادگاری و مشورت با موزسینهاش پیش از کنسرت، دستشو کشیدم و یه عید مبارکی گفتم و از زندگی این روزهاش پرسیدم:

سیاوش قمیشی: یه مدتی رفته بودم جنوب اسپانیا ، "ماربه یا" زندگی میکردم ولی ازش خوشم نیومد و دارم برمیگردم لس آنجلس ولی از اونجا هم خوشم نمیاد، بزودی جامو عوض میکنم. حالا برای اینکه آلبوم بعدیمو ضبط کنم یه چند ماهی میرم سانفرانسیسکو و بعدش ببینم چی میشه.

آلبوم آینده ای هم پس توو کاره؟

آره آلبوم آینده رو دارم ضبط کنم، قراره ماه اکتبر ( پائیز) بیرون بیاد.

سال تحویل کجا بودین؟

همون "ماربه یا" بودم. جنوب اسپانیا بودم.

ریمیکسها هم اومد؟

ری میکسها رو با رامون که رهبر ارکسترم ضبط کردم و کاریه که خیلی روش نظارت داشتم تا اون حس خودم توش حس بشه و همه بازخونی شده. امشب توو کنسرت هم آهنگ فرنگیس از آلبوم ری میکس رو میخونم.

کنسرت سیاوش خوب پیش رفت. بجز دو تا آهنگ که صدای روی صحنه خراب شد و نتونست همآهنگ بخونه. یه جای کار هم بطری آبش و پرت کرد بین مردم، برای یه کسی که داشت داد میزد " تشنمه". بعد از کنسرت به سرعت با چند نفر از دوستانش رفت و دیگه فرصت نشد که درباره آلبوم سبک ترنسش که بازخونی آهنگهاشه باهاش حرف بزنم.

این هم تجربه کامران سامانی، عکاسی که بارها در دو سال گذشته از سیاوش در شهرهای مختلف عکس گرفته:

سیاوش آدمیه که خیلی تو خودشه، ساکته اما اگه بتونی اون لاکی رو که توش فرو رفته کنار بزنی میبنیی چه آدم پر احساس و خاکی ایه. (بهزاد: حوصله نداره که وقت تلف کنه!)

کامران ادامه میده: آدمهائی که به این حد شهرت میرسن چون دائماً مورد توجه همه هستن دور خودشون یه حصاری میسازن و یه خود واقعیشونو برای عام مردم نشون نمیدن، چون هر جا میرن مردم میخوان باهاشون عکس بگیرن، یا تلفنشونو پیدا میکنن و دائما مزاحمشون میشن.

چهره واقعی این افراد رو در عکس نشون دادن و باهاش ارتباط برقرار کردن خیلی سخته و زمان میبره چون در طول این سالها حصارهای متفاوتی رو دور خودشون ساختن که به این سادگی ها برای همه کنارش نمیزنن.

من سیاوش رو تو شهرهای مختلف دیدم و مدتی طول کشید که به من عادت کنه و وقتی منو میبینه خودش باشه. حالا که تونستم وارد اخلاق خصوصیش بشم میتونم به راحتی بگم که آدم گرم و مهربونیه وقتی بغلت میکنه واقعا با احساس بغلت میکنه وبهت عشق میده. درست مثله ترانه هائی که میخونه.