محمد عبدی منتقد فيلم

	چند کيلو خرما برای مراسم تدفين تصوير تلخ و گزنده ای است از آدمهای تک افتاده که سردی محيط قصه به تماشاگر منتقل می شود

اين جشنواره که امسال شصتمين دوره خود را طی می کرد و از قدمت دار ترين جشنواره های فيلم جهان محسوب می شود، يکی از پر رونق ترين سالهای خود را پشت سر گذاشت.

جشنواره امسال از بخشهای مختلفی تشکيل شده بود؛ از نمايش فيلمهای برجسته روز دنيا تا فيلمهای بريتانيايی ۲۰۰۶، از بخش ويژه فيلمهای جديد به انتخاب فيلمسازان تا بخش فيلمهای اول و دوم کارگردانان، از پويانمايی تا مستند، از فيلمهای ترسناک تا مرور فيلمهای برجسته دهه هفتاد آمريکا، از فيلمهای کوتاه تا بخش "زندگی واقعی" که به مستندهايی درباره شخصيتهای سينمايی، از آرتور پن تا سيگورنی ويور، از استيون سودربرگ تا شارليز ترون اختصاص داشت تا بالاخره مرور آثار ميچل ليسن از فيلمسازان کلاسيک هاليوود.

سينمای ايران هم با دو فيلم در بخش فيلمهای سينمايی جشنواره حضور داشت: چند کيلو خرما برای مراسم تدفين ساخته سامان سالور و زمستان است ساخته رفيع پيتز.

چند کيلو خرما برای مراسم تدفين تصوير تلخ و گزنده ای است از آدمهای تک افتاده که سردی محيط قصه به تماشاگر منتقل می شود و به رغم نا آشنا و غيرملموس بودن شخصيتها، تماشاگر با آنها همذات پنداری می کند و دوستشان دارد.

در نتيجه، عشق غريب پهلوانی از کار افتاده به جسد زنی مرده کاملاً باور پذير است و حتی صحنه اعتراضش به سرنوشت که می توانست کاملاً شعاری از کار در آيد، يکی از زيباترين صحنه های فيلم است که جهان تلخ و بسته شخصيتی دردمند را به زيبايی تصوير می کند.

برعکس، فيلم رفيع پيتز که او هم قصد پرداختن به شخصيتهای طبقه پايين جامعه را دارد که در تنهايی و فقير اسيرند، شعاری به نظر می رسد.

	زمستان که قصد پرداختن به شخصيتهای طبقه پايين جامعه را دارد که در تنهايی و فقير اسيرند، فيلمی شعاری به نظر می رسد

رمان سفر دولت آبادی شايد برای نسخه سينمايی امروزی نياز به تغييرات فراوانی داشت که فيلمساز به جای آن به روايت ضد قصه پناه می برد که در نتيجه، فيلمش به تکرار می رسد و خسته کننده می شود.

ضمن آنکه صحنه های آخر، بخصوص گله و شکايت شخصيت اصلی از بيکاری و نبود امکانات در جامعه بسيار کليشه ای به نظر می رسد.

در بخش فيلمهای بين المللی ای که برای اولين بار در بريتانيا به نمايش در می آمدند، قسمت دوم فيلم فروشنده ها مورد توجه تماشاگران قرار گرفت.

اين ساخته کوين اسميت، بازگشتی است به شخصيتهای معروف و جنجالی قسمت اول فيلم که در سال ۱۹۹4 مورد توجه قرار گرفته بودند.

شخصيتهای فيلم در فضای سياه و سفيد تصوير شده ای که عريانی جامعه آمريکا را بيشتر نمايان می کند، در فيلمی تقريباً بدون قصه، به مدد بازيهای جذاب و کارگردانی قابل توجه، پيش می روند اما سرانجام بعد از يک ساعت اول فيلم کم می آورد و به شوخيهای تکراری پناه می برد.

اما دختر کوچولوی برگزيده سان شاين فيلم گرم و گيرايی است به کارگردانی يک زوج؛ جاناتان دايتون و والری فاريس.

اين فيلم به رغم سرخوشی اش چهره پنهان تلخی زندگی را به شکلی شاعرانه رو در روی تماشاگرش قرار می دهد.

از چين، خيابان بسته ساخته لی يو به رغم استفاده جذاب از فضای نمايشی اپراهای چينی در روايت آمال و آرزوهای يک دختر به سرانجامی نمی رسد.

برعکس، فيلمی از کره جنوبی با عنوان برف آوريل ساخته هور جين هو در خلق فضايی گزنده و نمايش دايره بسته مرگ و زندگی موفق است و به رغم طولانی بودن، تماشاگر را به همراه می کشد.

تابستان ۲۰۰۴ ساخته استفان کرومر محصول آلمان از پيچيدگيهای روابط زناشويی حرف می زند و قصه جسورانه اش را خوب پيش می برد اما درنهايت به پايانی احساسی و بی منطق اکتفا می کند.

اما داستان عشقی رگ زنها از فضای مرسوم فيلمهای آمريکايی فاصله می گيرد و تصوير ديدنی ای از جهان پس از مرگ ترسيم می کند که در نتيجه، پايان خوش بينانه فيلم هم چندان به چشم نمی آيد.

پوست ساخته فرناندو وندرل از پرتغال هم بين فيلمی روانشناسانه و ساده انگارانه در نوسان است و در نهايت کفه ترازو به سمت دومی سنگين می شود.

مرا کوبريک کن ساخته برايان کوک نيز با قصه جنجالی اش و ارتباط آن با استنلی کوبريک فيلمساز مطرح، به يکی از پر سروصداترين فيلمهای امسال سينمای انگلستان بدل خواهد شد.

آئورا ساخته فابين بلينسکی از اسپانيا، عشق اول ساخته يوکيناری هاناوا از ژاپن، بيمار عشق ساخته تئودور گئورگيو از رومانی، شاهزاده ساخته بريژيت گروسکوف از آلمان، خانواده قربانی ساخته سباستين کامپوس از شيلی، خفه شو و بهم شليک کن ساخته استيو آگرو، محصول مشترک چک و بريتانيا از ديگر فيلمهای مطرح شده در اين دوره جشنواره بودند.