احمد طاهری در بارسلون

	روزنامه های اسپانيايی از اين دو فيلمساز به عنوان اساتيد بزرگ سينمای معاصر نام برده اند

ويکتور اريسه خالق فيلم خورشيد درخت به تنها يک هفته با سازنده فيلم خانه دوست کجاست اختلاف سنی دارد و همانند کيارستمی با دوری از فيلمهای تجاری، برای دنيای کودکان، مناظر طبيعی، زندگی روستايی و ارزشهای بنيادين سينما اهميت زيادی قائل است.

"مرکز فرهنگ معاصر بارسلون" تا سه ماه ديگر ميزبان اين نمايشگاه است و سپس اين مسئوليت را برعهده مرکز فرهنگی "خانه فروزان" (Casa Encendida) مادريد می سپارد.

در بخشهای مختلف اين نمايشگاه بر روی پرده های موازی سينما، صحنه های مشابه فيلمهای گوناگون اين دو هنرمند به نمايش درآمده است. نقطه عطف مسير اين نمايشگاه، اقدام ابتکاری دو فيلمساز در تبادل نامه های سينمايی است. اريسه تاکنون دو فيلم کوتاه را برای کيارستمی فرستاده و او هر يک را با فيلم کوتاهی پاسخ گفته است.

خورشيد درخت به داستان تلاش آنتونيو لوپز، نقاش مشهور اسپانيايی برای به تصوير کشيدن يک درخت به در نور آفتاب است. در يکی از فيلم های کوتاهی که اريسه برای کيارستمی فرستاده، نوه های آنتونيو لوپز در حال نقاشی همان درخت به هستند. در فيلمی که کيارستمی در جواب اين نامه، برای اريسه فرستاده، درخت بهی نشان داده می شود که به آن در جوی آب افتاده و چوپانی آن را از رودخانه می گيرد و گاز می زند.

اين دو فيلمساز جمعه شب ميزگردی برگزار کردند و همين ميزگرد، اعلام آغاز رسمی اين نمايشگاه بلند مدت بود.

ساعاتی قبل از شروع اين برنامه سالن ميزگرد کاملا پر شده بود و مسئولان وادار شدند تا برای صدها علاقمند خارج از سالن نيز تلويزيونهای مداربسته برپا سازند.

در اين ميزگرد فيلمساز اسپانيايی عباس کيارستمی را به عنوان مرجعی مهم برای فيلمسازان واقعيت گرا معرفی کرد.

اريسه تشابه های بين ساخته های خود با کيارستمی را حيرت انگيز خواند اما گفت که فيلمهايش بيشتر در اروپا ريشه دارد در حالی که آثار کيارستمی به عمق مردم و کشورش وابسته است.

عباس کيارستمی نيز گفت که اين تشابه ها نتيجه آنست که هر دو تلاش می کنند به دور از سينمای تجاری تحت تاثير زندگی حرکت کنند.

	يکی از آثار عکاسی کيارستمی

آقای کيارستمی ابزار خود را بسيار ساده خواند و خطاب به دانشجويان فيلم و سينما گفت راههايی هست که می توان فيلمهای ارزان ساخت و بايد از آنها استفاده کرد.

وی در پاسخ به کنجکاوی حاضران در زمينه تجربه خود از بازيگران غيرحرفه ای گفت که در بيشتر موارد بجای خلق بازيگری که بتواند نقش ذهنی فيلمساز را بازی کند بايد افرادی عادی را برگزيد و ذهنيت خويش را با واقعيت تطبيق داد.

کيارستمی توصيه کرد که اينگونه بازيگران بايد در محل زندگی، روستا يا خيابان خود ايفای نقش کنند چون جابجايی ، سبب توجه آنان به دوربين خواهد شد و نقش عادی خود را از دست می دهند.

آثار عکاسی کيارستمی، ديگر بخش مهم نمايشگاه بارسلون را تشکيل می دهد.