علی (dubfire) بهزاد و DJ بهروز

دی جی های ایرانی آمریکایی که امسال برنده جایزه موزیک Grammy شدن و مصاحبه شون . . .

شب والنتاین بود که از دولتی سر افشین ( که عکسها رو هم گرفته ) دیدار با گروه deep dish جور شد.

حالا اونشب هر دوی ما افسردگی شدید داشتیم چون شب عاشقان بود و ما تنهائی قد قد می کردیم.
اصلأ روحمون خبر نداشت که تازه با سه تا پسر دیگه قرار داریم !!! تازه یکیشونم نیومد!!)
بچه ها ساعت 6 از آمریکا می رسیدن و ما هم ساعت 8 باهاشون قرار داشتیم.

زیاد هم درباره این گروه نمیدونستم. این بود که نگران از اینکه آبرو نره، ما بین راه به این زنگ بزن به اون زنگ بزن که رو جلد سی دی هاشون رو برای من پای تلفن بخونن تا که از تاریخچه گروه سر دربیارم. حالا افشین هم تو خیابونا ویراژ میداد تا که هتلو پیدا کنه . خلاصه پشت دفترچه چکی که تو جیبم بود هر چی اطلاعات و سوال داشتم نوشتم. البته بعدأ این خودش موضوع خنده شد ولی اصلأ یادم نمیاد چطوری؟!

دفترچه چکی که شد زيربنای اين مصاحبه

تاریخچه کوچولو. . .

گروه "دیپ دیش" دو تا پسر ایرانی هستند که وارد سی سالگی شون شدن.

اسمشون شهرام و علی (اسم هنری dubfire ) هستش و تو شهر واشنگتن دی سی آمریکا زندگی میکنن.

اسم این بچه ها رو چند بار روی آلبومهای موسيقی الکترونیک معروف دیده بودم و با کارهاشون رفته بودم هپروت.

بچه های دیپ دیش دو دهه است که توی این کار هستند. از دی جی کردن تو کلوپای واشنگتن شروع کردن. تو همه جور کلوپی آهنگ پخش کردن. از جاهای کوچیک که فقط 5 نفر تماشاچی داشته تا کلوپای چند صد نفره.

این بچه ها چندین بار لندن آمدن و رفتن و ما بی خبر بودیم. اما این بار انداختیمشون تو تله.
Deep dish تو کلوپ شبانه ای به اسم turnmills که بین بچه های لندن ابهتی داره برنامشون رو اجرا کردن.( دی جی های معروف هاووس اونجا دی جی ای می کنن مثل david morales و roger sanches و sister bliss و ... این کلوپ جائی بود که از شروع موسيقی هاووس که می شه اواسط هشتاد میلادی تا حالا پرچمدار موسقی هاووس بوده و هستند. برای مدتی هم تنها کلوپی بود که روز تعطیل از 8 صبح تا 6 بعد ازظهر موسقی رقصی میگذاشت.)

اتاق سفيد

گروه دیپ دیش از اوایل دهه نود میلادی شکل گرفت و به غیر از کار دی جی ای آهنگهائی رو هم ساخت که تو کلوپای آمریکا و اروپا خیلی گل کرد مثل آهنگ future of the future . بعد از ساختن یک remix از خواننده آمریکائی delacy خیلی سر زبونها افتاد و بخاطر ری میکسی که روی یکی از آهنگهای خواننده برتیانیائی diddo انجام داد دیگه افتخار آفرید و برنده جایزه بهترین ریمیکس شد.(Grammy awards)

بچه ها آلبومهای زیادی هم بیرون دادن که یکیشون مثلأPene Trate Deeper
بعد از خوندن این تاریخچه باید درک کنین که فارسی بچه ها در چه وضعتی هستش و من چند بار موقع مصاحبه آب قند خوردم که فشار خونم پائین نره.

حالا اصل مطلب ( سین جینه گروه deepdish)

بالاخره ساعت 8 و نیم شب تو هتلشون همدیگرو دیدیم . علی آمد پائین ( شهرام از خستگی خواب بود). اما همراه علی یک دی جی دیگه هم آمد پائین، دی جی بهروز. بهروز با دیپ دیش تور دور اروپا داشت. عکس رو هم تو هتل گرفتیم خیلی جای باحالی بود.

علی، ميز ، بهروز

سوال از علی . . .

بهزاد :علی برام از وقتی که نامزد جایزه گرمی شدین بگو، و وقتیکه جایزه رو گرفتی دستت ؟
علی : خیلی کیف کردیم . مراسم تو لس آنجلس بود. پدرم نتونست که به مراسم بیاد.خاله ام ولی از ایران آمده بود پیش ما و با مامانم همگی رفتیم مراسم. خیلی خوشحال شدیم. اتفاقأ ریمیکس آهنگ دایدو رو خیلی دیر انجام دادیم ولی گرفت. با ما تماس گرفتن و ما هم کارشو کردیم و خوشبختانه خیلی موفق شد. اسم آهنگ thank you هستش.

بهزاد: کی از ایران آمدی بیرون ؟

علی : من بچه مشهد هستم . یک سال قبل از انقلاب آمدم بیرون. اونموقع شیش سالم بود.

بهزاد: ( نگاه به دفترچه چک برای پیدا کردن سوال کلیدی. . . ) موسيقی هم خوندی یا که فقط کار دی جی ای میکردی؟

علی : آره، تو مدرسه درس موسيقی خوندم و بعد از ظهرها هم بیشتر وقتا با بقیه محصلا جمع می شدیم و آهنگ میزدیم.

روحيه

بهزاد : آقا سبک موسيقیتون چیه ؟

علی : ما eclectic کار می کنیم یعنی همه جور موزیکی رو با هم قاطی میکنیم البته ریتم هاووس.
Tribal , trance, progressive ( بهزاد: اینجا یک جرعه آب قند خوردم ) آخه علتش هم اینه که زمانی که من موسيقی رو شروع کردم یعنی سالهای 80 تو شهر واشنگتن کسی موسقی هاووس و تکنو گوش نمیداد. برای همین من مجبور بودم که تو کلوپا آهنگهای مورد پسند ملتو بزارم ، اینجوری شد که مدارا با سبکای مختلف رفت تو خونم.

بهزاد: الان چه کارهای جدیدی دارین ؟

علی : الان بیشتر کارهای راک رو دوست داریم و از صداهای گروههای راک استفاده میکنیم. کار مشکلی هم هست چون موزيسینهای گروههای راک همزمان یک آهنگ رو میزنن و اینکه یک تکه صدای خالص ازش جدا کنیم که روی ریتم بزاریم کار حضرت فیله. همزمان کردن یک آهنگ راک با ضربهای هاووس هم مشکله ولی خدا رو شکر کامپیوتر کمکمون میکنه.
گروههای راکی که ریمیکسشون رو انجام دادیم whitestrip و coldplay هستن.

ناگهان موضوع عوض شد.

DJ بهروز

(در این لحظه بهروز باورش نمیشد که من اینهمه کلمات انگلیسی علی رو ترجمه درست کردم . در حالی که تو اون اتاق سفید با ناباوری به آینده اش فکر میکرد میکروفن رو گرفتم طرفش و غافلگیرش کردم)

بهزاد:حالا بهروز، تو برای ما بگو که به چی فکر میکنی؟

بهروز : یکی به اینکه امشب قبل از دیپ دیش باید برنامه اجرا کنم و تو فکرم که با چی شروع کنم و چطوری مردمو ببرم تو یک عالم دیگه. چون میدونین موسيقی رقصی و کلوپ، خیلی به هم مربوطن با اون نورها و صداهائی که تو اون محیط هست ما می خوایم که شنونده رو ببریم تو یک دنیای دیگه. و موضوع دیگه ای که تو فکرشم اجراهای میامی ، که از5 مارسه (15 اسفند) تا 10 مارس . اونجا سالیانه یک کنفرانس جهانی هم هست که همه کسانی که تو کار موسیقی الکترونیک هستند میان. حتی شرکتهائی که نرم افزار موسيقی درست میکنن و دستگاههای ضبط و پخش میسازن میان که دستاوردهای جدیدشون رو با ماها در میون بزارن. این کنفرانس ها خیلی مهمه چون دائمأ فهم ما رو در مورد موسیقی میبره جلو و به ما کمک میکنه که در موسيقی تنوع و تحول ایجاد کنيم.

بهزاد: بالاخره برم يا بيام؟ بهروز و علی: همون بری بهتره

بهزاد: فکر میکنی برای همینه که موسيقی پاپ ایرانی به نظر میاد که یکخورده از موسيقی روز عقبه؟

بهروز: ( بعد از خواندن فاتحه) بلللللللللله ، هنوز صداها و ریتمهائی رو من میشنوم که مال ده سال پیش بوده و اصلأ در جریان اتفاقاتی که تو موسيقی الکترونیک افتاده نیستن.

بهزاد: البته تک و توک استثناهائی هم هست. حالا دیگه بهروز از سابقه خودت بگو ؟

بهروز: ماها عاشق کار دی جی ای هستیم و کلی هم تو این کار از خودمون گذشتیم تا که به اینجا برسیم. پدر و مادرامون مخالفمون بودن و کلی خرج اینکار کردیم. من یادمه که تو ایران امکانات نبود و با کاست میکس میکردم. و الان دیگه کارم جوری شده که خودم موسيقی الکترونیک می سازم . پیشنهادم به بچه ها اینه که دنبال کاری برن که واقعأ عشقشو دارن. به پدر و مادرا می خوام بگم که همه نباید دندونپزشک و دکتر و مهندس بشن. به بچه ها تون فرصت بدین که اون چیزی که می خوان باشن.

بهزاد: بهروز چون می دونم که دیگه باید بری کنسرت بدی و علی هم دیگه داره کلافه میشه و تازه افشین هم این پا اون پا می کنه که "کی عکس بگیریم." آخرین سوالم رو از هر دوتون می پرسم: چطوری یک آهنگی رو ریمیکس می کنین؟

بهروز و علی دو صدائی: ما به آهنگ خوب گوش میدیم بعد می بینیم که کدوم تیکه هاش شخصیت اون آهنگ رو نشون میده و به قولی قسمت برجسته آهنگه. اون تیکه ها رو برمیداریم. یک ریتمی که خودمون دوست داریم انتخاب میکنیم. بعد با کامپیوتر سرعت آواز خواننده و صدای سازهاشو با ریتم همزمان می کنیم. بعد صدای یک تیکه هائی رو زیر و بم می کنیم و تغییر میدیم اینجوری یک آهنگ رو با سلیقه خودمون بازسازی میکنیم.

بهزاد : بچه ها سپاس

افشین : (با لهجه انگلیسی ) آقا بریم تو اون اتاق سفیده عکسارو بگیریم . . .

بهزاد ، بهروز ، علی : اه بابا چی پوووو نه ببین حالا اه بدو شششش .

ختم جلسه در اتاق سفید هتل Saint Martins

بهروز، بهزاد، علی و افشين که البته داره از لنز دوربين نگاه می کنه

www.deepdish.com
www.djbehrouz.com