اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد		صفحه بدون عکس

شاهرخ گلستان

سه شنبه نهم دسامبر در مراسمی که از طرف سازمان آسيای آزاد ترتيب يافته بود، سيما بينا خواننده مشهور ترانه های محلی، همراه با ارکستر شش نفره اش کنسرت دلپذيری شامل ترانه هايی از گيلان، مازندران، خراسان و همچنين ترانه هايی از افغانستان برگزارکرد.

اين کنسرت به منظور کمک به "طرح چاپ کتاب برای کودکان و نوجوانان افغانستان" و ايجاد يک موسسه انتشاراتی مستقل درکابل بر پا شده بود.

به گفته گيسو جهانگيری مدير آسيای آزاد، اين بنگاه انتشاراتی از يک سو محلی خواهد بود برای چاپ آثار انديشمندان و اهل تحقيق، و ازسوی ديگر به ترجمه آثاری خواهد پرداخت که می تواند حتی مورد استفاده آموزگارانی قرار گيرد که در بيست و پنج سال گذشته از تحولات جهانی در امر آموزش و پرورش بی خبر مانده اند.

او اظهار اميدواری کرد که بتواند کتاب هايی را ترجمه و منتشر کند که در رشد فکری جوانان افغانستان موثر باشد و کمک کند که آنها سرگرمی بهتری داشته باشند و جهان را زيباتر ببينند.

سيما بينا خوشحال بود که هنرش را در اختيار کمک به کودکان افغان گذاشته است. او افغان ها را خواهران و برادران خود می داند و از نکات مشترک فرهنگی دو کشور و از شباهت هايی که در ترانه های محلی افغانستان و خراسان وجود دارد، سخن می گفت.

به گفته او در رقص های محلی تربت جام و بيرجند، ريتم های مشابه و مانوس با رقص های افغانستان وجود دارد که در ساير نقاط ايران ناشناخته است.

سيما بينا که در سالهای پيش از انقلاب اسلامی کنسرت های متعددی در افغانستان اجرا کرده است، گفت احساس نمی کند چندان دور از افغان هاست:" برای من که در جنوب خراسان زندگی می کنم، افغانستان انگار خود خراسان است، ادامه خراسان، و به هرحال هم فرهنگ و هم زبان هستيم."

او در کنسرت خود چند ترانه افغانی را که به قول خودش از قديم بلد بود بعنوان هديه ای برای بچه های افغان خواند.

محل برگزاری اين مراسم، ساختمان معروف تاتر سولی(خورشيد) بود. گوشه ای از سالن انتظار به عرضه کتاب، نوار و صفحه موسيقی و کارهای دستی افغانستان اختصاص داده شده بود. در رستوران بزرگ آن غذاهای خوش رنگ و بوی افغانی با قيمت مناسب در دسترس علاقه مندان بود.

آرين منوشکين بنيانگذار تاتر سولی که خود کارگردان مشهوری در دنيای نمايش فرانسه است، و سالن خود را بطور رايگان در اختيار طرح کتاب برای کودکان افغان گذاشته بود، به دليل ويژگی سالن و به دليل آکوستيک بسيار خوب آن، با بکار بردن ميکروفون و بلندگو موافقت نکرده بود.

اين موضوع به حفظ اصالت صدای سازها و صميميت اجرای برنامه و ايجاد رابطه بين گروه موسيقی و تماشاچيان کمک بسيار کرد و بعد از سال ها و بعد از شبهای جشن هنر شيراز، صدای واقعی سازها و همنوازی های آنها آنگونه که هستند و بايد باشند، شنيده شد.