اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد		صفحه بدون عکس

ترجمه رمان قرن من اثر گونتر گراس از جمله کارهای روشنک داريوش بود

روشنک داريوش هفتم تيرماه 1330 در تهران به دنيا آمد و به مدت 17 سال – از 11 سالگی تا 28 سالگی – در آلمان تحصيل کرد و در جامعه شناسی و علوم سياسی در سطح فوق ليسانس (کارشناسی ارشد) فارغ التحصيل شد.

وی از 16 سالگی در فعاليت های سياسی از طريق کنفدراسيون دانشجويان ايرانی (اتحاديه ملی) فعالانه شرکت کرد و ساليانی چند در انتشار نشريات کنفدراسيون به زبان آلمانی همکاری می کرد. پس از انقلاب به تهران برگشت و در فعاليت های مربوط به آزادی زنان و دمکراسی از طريق جبهه دمکراتيک ملی ايران شرکت فعال داشت.

روشنك داريوش پس از بازگشت به ايران مديريت دارالترجمه پدرش را به عهده گرفت. او در اوايل دهه شصت انتشارات« روشنگران» را با همراهی شهلا لاهيجی تاسيس كرد.

دختر پرويز داريوش از سال 1360 به بعد به ترجمه کتاب از زبان آلمانی پرداخت و کتاب هايی را برای اين کار انتخاب می کرد که با مشکلات جنبش روشنفکری و سياسی ايران ارتباط مستقيم داشت.

ترجمه ها

اولين ترجمه او قطره اشکی در اقيانوس نوشته مانس اشپربر بود. اين رمان بيش از 1000 صفحه دارد و به فعاليت و زندگی روشنفکران چپ اروپايی می پردازد که از احزاب کمونيست طرفدار شوروی جدا يا اخراج شده بودند و می کوشيدند در عين حفظ اعتقاد به سوسياليزم به فعاليت مستقل ادامه بدهند.

تمام ترجمه های ديگر خانم داريوش نيز دارای همين درونمايه هستند و با مسايل روشنفکران و مسائل اجتماعی ارتباط مشخص دارند:

چرخ دنده نوشته ژان پل سارتر نمايشی است درباره کشوری نفت خيز که در آن انقلاب شده است.

در تبعيد، نوشته ليون فويشت وانگر به زندگی روشنفکران آلمانی در تبعيد و فراری از آلمان هيتلری می پردازد. يک زندگی سياسی گفتگوهايی است با مانس اشپربر در باره نظريات او در باره برخورد به فعاليت و زندگی سياسی.

انسان دوستی و خشونت نوشته موريس مرلوپونتی مساله خشونت پس از انقلاب را مورد بحث قرار می دهد. لنا، نوشته کته رشايس روايت دختر بچه ای است از دهکده محل سکونتش و زندگی مردم در زمان جنگ. قرن من نوشته گونتر گراس صد داستان در باره هر يک از سال های قرن بيستم است.

حضور در کانون نويسندگان

روشنک داريوش در دهه هفتاد شمسی در فعاليت های کانون نويسندگان ايران شرکت داشت و عضو جمع مشورتی کانون بود که اساسنامه پيشنهادی کانون را تدوين می کرد. در اين دوره يک بار در حين ملاقات چند تن از نويسندگان با رايزن فرهنگی سفارت آلمان بازداشت شد و چندين ساعت مورد بازجويی قرار گرفت. يک بار هم در سال 1375 بلافاصله پس از تدوين پيش نويس منشور کانون نويسندگان و امضای آن به همراه 12 نفر ديگر بازداشت و پس از بازجويی آزاد شد.

خانم داريوش از ابتدای سال 2000 با بورس انجمن قلم آلمان (پن) ساکن مونيخ شد و به فعاليت های فرهنگی ادامه داد. پس از کنفرانس برلين در سال 2000 که حکم جلب او هم صادر شد تصميم گرفت در آلمان به زندگی ادامه بدهد.

تومور مغزی او که از سال 1371 با دارو تحت کنترل قرار داشت در سال های اخير فعال شد و سپس ظرف يک سال اخير به توموری بدخيم و رشد يابنده تبديل شد. در مارس 2003 پس از نمونه برداری از تومور، دچار خون ريزی مغزی شد و به حال اغما فرو رفت و در نهايت شنبه شب، دهم آبان 1382، درگذشت.