اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد		صفحه بدون عکس

علی امينی از آلمان

سوزان سانتاگ نظريه پرداز و منتقد، تحليلگر مسائل فرهنگی، استاد دانشگاه نيويورک و رمان نويس است

روز يکشنبه، دوازدهم اکتبر و يک روز قبل از پايان نمايشگاه بين المللی کتاب در فرانکفورت 'جايزه صلح ناشران آلمانی' به خانم سوزان سانتاگ نويسنده ۷۰ ساله آمريکايی تعلق گرفت.

خانم سانتاگ جايزه را به خاطر 'تلاش خستگی ناپذير در راه نزديکی و تفاهم ميان اروپا و آمريکای شمالی' دريافت کرد.

در اروپا اين نويسنده را 'سفير فرهنگی آمريکا در قاره اروپا' لقب داده اند.

خانم سانتاگ جايزه صلح را در شرايطی دريافت می کند که اختلاف نظر و عدم تفاهم ميان آمريکا و کشورهای اروپايی از هر زمانی بيشتر است.

او در نطق خود در مراسم دريافت جايزه صلح اظهار داشت که در دوران اخير، يعنی به ويژه از زمان ورود نيروهای ائتلاف تحت رهبری آمريکا به عراق، سياستمداران آمريکايی "اظهارات غيرمسئولانه ای راجع به اروپا" بر زبان رانده اند. آمريکا خود را قدرت "مدافع تمدن" می خواند، در حاليکه روشنفکران اروپايی آن را يک "غول ستيزه جو" دانسته اند.

خانم سانتاگ نظريه پرداز و منتقد هنری، تحليلگر مسائل فرهنگی، استاد دانشگاه نيويورک و رمان نويس است.

برخی از نوشته های ادبی و نقدهای هنری خانم سانتاگ، از جمله مقاله معروف او به عنوان "درباره عکاسی" به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده است

او در عين حال روشنفکری متعهد به شمار می رود که همواره به مسائل سياسی توجه عميق نشان داده است. با اينکه از خانواده ای يهودی برخاسته، همواره از حقوق فلسطينی ها دال بر تشکيل يک دولت مستقل فلسطينی دفاع کرده و سياست کنونی دولت اسرائيل به رياست آريل شارون را مورد انتقاد شديد قرار داده است.

خانم سانتاگ در دهه ۱۹۹۰ در اعتراض به جنگ و خونريزی در قلمرو پيشين يوگسلاوی بارها به بالکان سفر کرده و حدود سه سال در "سارايوو" به سر برده است.

در آمريکا خانم سانتاگ هميشه در کنار اقليت های ستمديده و محروم قرار داشته است.

پس از عمليات يازدهم سپتامبر در نيويورک، خانم سانتاگ به سياستمداران آمريکايی هشدار داد که احساسات ملی را تحريک نکنند و به پيشداوری ها و بدگمانی های مردم نسبت به اتباع بيگانه دامن نزنند.

او از آن زمان در چندين مقاله و مصاحبه از محافل دولتی انتقاد کرده است، که به بهانه حفظ "امنيت ملی" حقوق و آزادی های شهروندان را به شدت محدود کرده اند.

خانم سانتاگ با حمله به عراق مخالف بود و در کنار روشنفکرانی مانند نوام چامسکی، نورمن ميلر، ريچارد رورتی، ادوارد سعيد و بسياری ديگر، از کاخ سفيد خواست که به اين "ماجراجويی" دست نزند.

او مهمترين انگيزه آمريکا برای دخالت در عراق را، بيش از هدف دستيابی به ذخاير نفتی، قدرت نمايی و ايجاد پايگاه نفوذ تازه ای در خاورميانه دانسته است.

برخی از نوشته های ادبی و نقدهای هنری خانم سانتاگ، از جمله مقاله معروف او به عنوان "درباره عکاسی" به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده است.

آخرين کتاب خانم سانتاگ "تماشای رنج ديگران" نام دارد. خانم منتقد آمريکايی در اين کتاب استدلال می کند که عکاسی خبری برخلاف آنچه معروف است به بالا بردن آگاهی انسانها کمکی نمی کند.

به گفته او؛ عکس نشان می دهد اما توضيح نمی دهد. در جوامع معاصر ما، انسانی که زير سيل بيکرانی از تصاوير رسانه های گروهی قرار گرفته، حساسيت خود را نسبت به صحنه های دردناک و فجيع از دست می دهد و رفته رفته رنج و اندوه ديگران را چونان امری روزمره و عادی پذيرا می گردد.

جايزه صلح ناشران آلمانی از سال ۱۹۵۰ به نويسندگانی تعلق می گيرد که در راه پيشرفت مبانی صلح و حقوق بشر تلاش کرده باشند. پيش از اين دهها شخصيت ادبی از جمله "اکتاويو پاز" نويسنده مکزيکی و واسلاو هاول رئيس جمهور و نويسنده چک اين جايزه را دريافت کرده اند.