"میکی ماسک"؛ نگاهی به نمایشگاه نقاشی‌های سمیرا اسکندرفر

آخرین مجموعه آثار سمیرا اسکندرفر با عنوان "میکی ماسک" در گالری محسن در تهران در معرض دید عموم قرار گرفته است.

سمیرا اسکندرفر خود در باره این مجموعه نوشته است: "فکر می کنی چقدر مرا می شناسی؟ فکر می کنی قرار است چقدر مرا بشناسی؟ گاهی فکر می کنی این جامعه، سنت و ... هستند که پنهان شدن را به تو تحمیل می کنند. گاهی همین طور هم هست. گاهی از پنهان شدن بیزارم، ولی چرا دروغ بگویم. گاهی ماسک هایم را می پرستم، چرا که از من در برابر تو محافظت می کنند... تو خواهی خواست نابودم کنی اگر من را بشناسی."

سمیرا اسکندرفر متولد سال ۱۳۵۹ در تهران یکی از پرکارترین هنرمندان جوان ایران است که آثارش در سال های اخیر در داخل و خارج از کشور با استقبال عمومی روبه رو شده است.

او طراحی را در سال ۱۳۷۹ در کلاس های هانیبال الخاص شروع کرد و اولین آثار جدی خود را در سال ۱۳۸۲ با عنوان مجموعه "بانوی زیبای من" که شامل پرتره های بزرگ زنان بود، به نمایش گذاشت.

سمیرا اسکندرفر کنجکاو است و از آن دست هنرمندانی است که آرام و قرار ندارند و مدام در حال جست و جو و تجربه های متنوع و متفاوتند.

شرکت در چند دوره داستان نویسی در بنیاد گلشیری که نتیجه آن مجموعه داستانی است که هنوز امکان انتشار پیدا نکرده، گذراندن یک دوره کارگاه سه ماهه فیلمسازی با عباس کیارستمی و دوره عکاسی و فیلم سازی در انجمن سینمای جوان و در نتیجه ساخت بپش از پانزده ویدئو آرت و فیلم کوتاه از جمله فعالیت هایی است که او در سال های اخیر انجام داده است.

سمیرا معتقد است برای او خلق و به اتمام رساندن یک مجموعه موفقیت اصلی است و زمانی که این فرصت پیش می آید و او می تواند آنها را با مخاطبانش در میان بگذارد مرحله ای است که این لذت و موفقیت کامل می شود.

او می گوید که از کارهایش راضی نمی شود و همیشه وقتی درگیر پروژه های مختلف می شود به نوعی دچار فراموشی می شود، اما از این فراموشی خوشحال است. وقتی یک پروژه جدید را آغاز می کند، تصورش بر این است که تازه شروع به کار کرده یا اینکه تا به حال هیچ کاری نکرده است و شاید همین راضی نشدن باشد که او را وامی دارد تا بیشتر و بیشتر کار کند.

کارهایش، عنوان مجموعه کارهایش ومقدمه هایی که بر آنها می نویسد همه شبیه یک جرقه اند، به گفته خودش چندین ماه ذهنی و فیزیکی به نوعی با کارهایش زندگی می کند و نقطه نهایی برای او زمانی فرا می رسد که متنی را می نویسد تا پروژه اش را جمع و جور کند.

او خود درباره کارهایش می گوید وقتی ناگهان یک تصویر جلو چشمش ظاهر می شود می داند که یک کار شکل خواهد گرفت و از آن پس خود را رها می کند و انتظار می کشد و دقیقا در لحظه و جایی که انتظارش را ندارد، اتفاق می افتد.

سمیرا اسکندرفر در باره آخرین نمایشگاهش با عنوان "میکی ماسک" و متنی که برای آن نوشته است می گوید: "دوست داشتم هر کسی که متن را می خواند برایش شبیه به خواندن متنی باشد که خودش نوشته است. چون فکر می کنم این پنهان شدن و این پناه بردن به امنیت بین خیلی از آدم ها مشترک باشد. حتی زمانی هم که روی این مجموعه کار می کردم پنهان شدنی مد نظرم بود که نه فقط آدم های دور و برم و نه فقط مردم کشورم که تمام مردم دنیا به نوعی دچارش هستند. فکر می کنم ما آدم ها همگی یک جایی پشت نقاب می رویم، چه در روابطمان با یک شخص و چه با یک اجتماع... گاهی برای آسیب ندیدن و گاهی برای آسیب نزدن. این پشت نقاب رفتن خود نبودن نیست. فقط پنهان شدن است. شاید دلیلش آن تنهایی است که ما با خود حمل می کنیم."

آثار سمیرا اسکندرفر تاکنون در بیش از ده نمایشگاه انفرادی و چهل نمایشگاه جمعی در داخل و خارج از ایران به نمایش درآمده اند، او علاوه بر نقاشی در حوزه چیدمان و ویدئو آرت نیز تجربه های تازه ای داشته است.

یکی از ویدیو آرت های او سال گذشته توسط گالری تیت لندن، یکی از معتبرترین مجموعه های هنری دنیا خریداری شد.

• 
• 
• 
• 
• 
•