ماریو مونیچلی، سینماگر ایتالیایی، درگذشت

ماریو مونیچلی، یکی از برجسته‌ترین سینماگران دوران پس از جنگ ایتالیا درگذشت.

بنا به گزارش خبرگزاری‌ها مونیچلی در رم خودکشی کرده است. گفته می‌شود که سینماگر ۹۵ ساله خود را از پنجره اتاقی در طبقه پنجم بیمارستانی که در آن بستری بود بیرون پرتاب کرده است.

مونیچلی، با کمدی‌های واقع‌گرایانه، "نمک" جنبش جدی و تلخ نئورئالیسم ایتالیا شناخته می‌شد.

مونیچلی کارگردانی در سینما را در سال ۱۹۳۹ شروع کرد، اما در سال های پس از جنگ جهانی دوم و در ارتباط با سبک نئورئالیسم بود که کمدی تلخ او شکل گرفت.

ماریو مونیچلی جوایز بسیاری دریافت کرد و چهار بار نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم خارجی سال شد.

مونیچلی برای فیلم "جنگ بزرگ" (۱۹۵۸) از جشنواره سینمایی ونیز جایزه "شیر طلایی" دریافت کرد.

او سه بار از جشنواره سینمایی برلین جایزه "خرس نقره‌ای" دریافت کرد.

آقای مونیچلی بیش از ۷۰ فیلم سینمایی کارگردانی کرد. او در کمدی‌های انتقادی خود زندگی ساده مردم عادی را روایت می‌کند که در موقعیت‌هایی خطیر قرار می‌گیرند.

فیلم سینمایی "بورژوای کوچک کوچک" محصول سال ۱۹۷۷ در جشنواره جهانی فیلم تهران به نمایش در آمد و مورد استقبال فراوان قرار گرفت.

این فیلم داستان زندگی پدری است که قاتل پسر خود را دستگیر می کند و او را در منزل خود شکنجه می‌دهد و به قتل می‌رساند.

فیلم‌های مونیچلی در به شهرت رسیدن بازیگرانی مانند مارچلو ماسترویانی، ویتوریو گاسمن و کلودیا کاردیناله مؤثر بود. او بارها با توتو و آلبرتو سوردی، دو کمدین مشهور ایتالیا همکاری کرد.

از میان فیلم‌های مونیچلی "زندگی سگی"، "دزد و پاسبان‌ها"، "توتو به رم می‌‌رود"، "دردسر بزرگ در خيابان‌ مدونا" و "پدران و پسران" معروفیت بیشتری دارند.

فیلم سینمایی "مرحوم ماتيا پاسكال" محصول ۱۹۸۵ با هنرنمایی مارچلو ماسترویانی در نقش ماتیا پاسکال از برجسته‌ترین کارهای این سینماگر به شمار می‌رود. این فیلم بر پایه داستانی از لوییجی پیراندلو، نمایشنامه‌نویس نامی ایتالیا، ساخته شده است.

مونیچلی به عقاید چپ گرایش داشت و اغلب در برابر دولت‌های محافظه‌کار کشور خود موضع می‌گرفت.

مونیچلی از چند روز پیش برای درمان سرطان در بیمارستان سن‌جووانی در حومه رم بستری شده بود.