سال کاراواجو؛ نقاش ناآرام باروک

به مناسبت چهارصدمین سالمرگ میکل آنجلو کاراواجو، ایتالیا با برگزاری نمایشگاه و. برنامه های گوناگون یاد این نقاش بزرگ دوران باروک را گرامی می دارد.

در رم، فلورانس و ریمینی سه نمایشگاه بزرگ از آثار نقاش شروع شده و در سراسر ایتالیا برنامه‌ها و مراسم بسیاری برای بزرگداشت این فرزند یاغی هنر کلاسیک اعلام شده است.

به نظر محافل و کارشناسان هنری، از جمله "بنیاد بزرگداشت سال کاراواجو" در رم، محبوبیت این هنرمند از اوایل دهه ۱۹۸۰ فزونی گرفته و حتی از میکل آنژ، بزرگترین نقاش رنسانس، بالاتر رفته است.

در چند دهه گذشته، دربارۀ کاراواجو بیش از هر نقاش دیگری کتاب و مقاله و رسالۀ دانشگاهی منتشر شده است.

زندگی ناآرام این نقاش مضمون چند فیلم و رمان بوده است. در سال ۱۹۸۶ درک جرمن سینماگر بریتانیایی (۱۹۴۲ – ۱۹۹۴) زندگی پرماجرای کاراواجو را خمیرمایه‌ یک فیلم سینمایی قرار داد.

به نظر هنرشناسان، زندگی آلوده به گناه و شرارت کاراواجو، با ذوق و سلیقۀ دوران مدرن نزدیک‌تر است. راجر فرای، هنرشناس بزرگ اوایل قرن، در سال ۱۹۰۵ کاراواجو را "اولین هنرمند مدرن" تاریخ خواند.

کاراواجو نه تنها در هنر نرم‌ها و آیین‌های آکادمیک را زیر پا گذاشت، در زندگی نیز با هنجارهای اخلاقی زمانه سر جنگ داشت. او بیشتر اوقات خود را با اشرار، روسپیان و اشرار بی سروپا می‌گذراند.

کاراواجو مثل همه هنرمندان واقعی قبل از هر چیز ذهنیات و نفسانیات خود را به روی تابلو آورده است. گرایش ذاتی او به سکس و خشونت در کارهای او نمایان است.

کاراواجو در سال ۱۶۰۶ رقیبی به نام رانوچو توماسونی را در دوئل به قتل رساند، و ناگزیر شد از رم فرار کند.

کاراواجو چهار سال در شهرهای گوناگون ایتالیا آواره و سرگردان بود و می‌کوشید بخشش پاپ پل پنجم را به دست آورد تا بتواند به رم برگردد.

کاراواجو، که در سال ۱۵۷۱ در میلان به دنیا آمده بود، در ۱۸ ژوئیه ۱۶۱۰ در پورتو ارکوله به بیماری مالاریا درگذشت.