هفته نامه اکونوميست در آخرين شماره خود به بهانه چاپ کتاب "ماندن برای بازگفتن" اثر گابريل گارسيا مارکز نويسنده سرشناس کلمبيايی، مطلبی منتشر کرد که قسمت هايی از آن را می خوانيم:
به تازگی جلد اول خاطرات مارکز منتشر شده و بر صدر فهرست کتاب های پرفروش اسپانيايی زبان از جمله در آمريکا تکيه زده است.
مارکز بار ديگر در معدنی از خاطرات غنی خود از سواحل کارائيب کلمبيا از دهه 1920 تا دهه 1950 که خميرمايه کتاب های او است نقب می زند.
کتاب سرشار است از احساسات گرم نوستالژيک نسبت به جهانی که عناصر اصلی آن عشق، آميزش جنسی، موسيقی، مرگ، افتخار و خانواده بود. جهانی از مردانگی های بدون پشيمانی.
نويسنده در کتاب توضيح می دهد که نخستين بار در سن 14 سالگی برخورد با يک فاحشه، سبب شد که سالهای عياشی وی در فاحشه خانه ها در کنار دوستان خوش مشرب و کتابدوست آغاز شود.
مارکز در "صد سال تنهايی" به خلق عالمی حاره ای که در آن امور ديوانه وار و ناممکن به عنصری روزمره بدل می شود دست زد
جالب اين که اين کتاب خاطرات نشان می دهد که نويسنده انسانی است فارغ از اعتقادات عميق و راسخ که برای دوستی ها، بسيار بيش از اعتقادات سياسی ارزش قائل است.
او درباره شهرت خود به عنوان يک کمونيست می نويسد: "اين وجهه ای است که من نه به خاطر عقايدم بلکه به خاطر سبک لباس پوشيدنم کسب کرده ام."
مارکز که اکنون 75 سال دارد و به سرطان مبتلا است، به عنوان يک نويسنده مهم ترين تصميم زندگی اش را در سن 22 سالگی گرفت و مادرش را در سفری با کشتی بخار و قطارهای کهنه به "آراکاتاکا"، شهر کوچکی در قلب دشت ساحلی شمال کلمبيا، که مرداب ها و کشتزارهای موز آن را احاطه کرده است همراهی کرد.
علت ظاهری اين سفر فروش خانه پدربزرگ مارکز بود، جايی که نويسنده در آن متولد شده و بخش عمده هشت سال نخست عمر را در آن گذرانده بود.
البته در آن سفر، خانه مستاجرنشين پدربزرگ که نياز شديدی به تعميرات داشت فروخته نشد. اما ديدار او از آرکاتاکا در ايجاد تخيل او از جهانی آرمانی که بسياری از خوانندگان با آن آشنايی دارند تعيين کننده بود.
بعدها در کتاب "صد سال تنهايی"، نام آراکاتاکا به ماکوندو، که مارکز از يک مزرعه موز کنار جاده گرفته بود تغيير يافت و پدربزرگ مارکز الهام بخش شخصيتی به نام "کلنل اوريليانو بوئنديا" شد.
مارکز در "صد سال تنهايی" به خلق عالمی حاره ای که در آن امور ديوانه وار و ناممکن به عنصری روزمره بدل می شود دست زد.
جهان رنگارنگ و اغراق آميز رمان "صد سال تنهايی" با مخلوط دلنشينی از مزاح و تراژدی که زندگی خارق العاده مردم عادی را جشن می گيرد، بيانگر راستين واقع گرايی جادويی آمريکای لاتين است.
اين کتاب جايزه نوبل ادبيات را برای نويسنده به ارمغان آورد و جايگاه او را به عنوان موفق ترين عضو نسل تازه ای از داستان سرايان مستعد محکم کرد.
موفقيت مارکز بر استعداد نويسنده به عنوان قصه گويی که می توانست سبکی شاعرانه را با قوت بيانی گيرا بياميزد استوار بود. او برخلاف بسياری از نويسندگان اسپانيايی زبان، جمله های ساده و کوتاه را ترجيح می دهد که به نوشته های او شوری عيان می بخشد
موفقيت مارکز بر استعداد نويسنده به عنوان قصه گويی که می توانست سبکی شاعرانه را با قوت بيانی گيرا بياميزد استوار بود. او برخلاف بسياری از نويسندگان اسپانيايی زبان، جمله های ساده و کوتاه را ترجيح می دهد که به نوشته های او شوری عيان می بخشد.
مارکز در سنين جوانی با بورس تحصيلی دولت، سواحل کارائيب را به مقصد مدرسه ای در حوالی بوگوتا، پايتخت کلمبيا، ترک کرد. او سپس يک سال وقت صرف مطالعه حقوق کرد و از نزديک شاهد شورش های سال 1948 بود که از سرآغاز يک دهه خشونت های داخلی خبر می داد.
شورش ها بهانه ای به دست مارکز داد تا دانشگاه را نيمه کاره رها کند و به سواحل کارائيب کلمبيا بازگردد. او که خود را نويسنده ای درحال شکوفايی می ديد به روزنامه نگاری روی آورد و از آن طريق به سختی امرار معاش می کرد. اين حرفه بار ديگر او را به بوگوتا رهنمون شد.
کتاب درحالی که نويسنده در سن 28 سالگی قصد عزيمت به اروپا را دارد به پايان می رسد.
گرچه واقع گرايی جادويی در آثار مارکز، خلاقانه است، ولی بايد به مسايل بسياری پاسخ گويد، اينکه آقای مارکز به ندرت اجازه داده است وقايع تاريخی سد راه يک داستان خوب قرار گيرد و روزنامه نگاری در آمريکای لاتين آسيب زيادی از ابهام در مرز واقعيت و تخيل، ديده است.
اما اکثر خوانندگان اهميتی به اين موضوع نمی دهند. آنها مطلقا از شرح وقايع و نثر متعلق به يک استاد داستان سرايی و زبان اسپانيايی لذت می برند."
