در مراسم اهدای جايزه گلشيری در فرهنگسرای هنر، هر نويسنده ای که کتابش برنده شده بود به هنگام دريافت جايزه، چند کلمه ای با حضار سخن گفت الا رضا قاسمی نويسنده همنوايی شبانه ارکستر چوبها برنده رمان اول سال 80 که حضور نداشت و فرخنده آقايی به نيابت از او جايزه را دريافت کرد و پيامش که برای اين مراسم فرستاده بود، با صدای خود او پخش شد.
محمد رحيم اخوت نويسنده نيمه سرگردان ما که خود همشهری گلشيری و اصفهانی است، درباره خصوصيات گلشيری سخن گفت و يادآور شد که گلشيری بيش از هر کس جريان های ادبی و فرهنگی را دنبال می کرد.
ميترا الياتی نويسنده مادموازل کتی و داستانهای ديگر گفت آنقدر هيجان زده است که نمی تواند سخنی بگويد. مرجان شير محمدی نويسنده مجموعه داستان بعد از آن شب از جعفر مدرس صادقی، آيدين آغداشلو و برخی ديگر از مشوقان خود سپاسگزاری کرد.
زويا پيرزاد نيز پس از اشاره به اينکه رمانش چراغ ها را من خاموش می کنم که بهترين رمان سال 80 شناخته شد، در اين فاصله کوتاه به چاپ پنجم رسيده است، و تشکر از ناشران و خوانندگان و داوران، بخشی از مقدمه دن کيشوت به ترجمه محمد قاضی را قرائت کرد که در آن دوست سروانتس به او می گفت که در نوشتن قصه چه چيزهايی را بايد رعايت کند: "تو تنها در اين بکوش که نوشته ات يکدست و سخنانت روشن و صديق و بجا و جملاتت خوش آهنگ و داستانت بهجت انگيز باشد و هر چه ... "
رضا قاسمی که در مراسم حضور نداشت يک پيام مفصل برای مراسم فرستاده بود که متن آن به اين شرح است:
"نوشتن به يک معنا، تکرار مدام تجربه فاوست است در مرتبه ای دردناکتر. يعنی نه فقط فروختن روح که تاراج مدام جسم و جوانی است به سودای چيزی که گمان می کنيم پرتوی است از واقعيت. نقاشان می گويند تصويری که ما از خودمان داريم بسيار متفاوت است با تصوير ديگران از ما. گمان می کنم انبوه سفرنامه های خارجيانی که گذارشان افتاده است به اين کشور، و تفاوت تصويری که آنها می دهند از ما، کفايت کند برای تأييد اين اعتقاد نقاشان. طراحان مد معتقدند که واقعيت را از آينه هم نمی توان پرسيد. چرا که در برابر آينه ما گرايش داريم به فرار کردن از وضعيت هايی که عيوب مان را بر ملا می کنند. چندين قرن پيش، عطار نيشابوری از اين هم فراتر رفت و در داستان مردی که پشت به معشوقه کرد به اين بهانه که چشمانش احول شده است، از زبان معشوقه نکته مهمی گفت که نشان می دهد درک واقعيت تا چه حد پيچيده است. زن گفت: من چشمانم از همان ابتدا احول بود اما در آن هنگام تو عاشق بودی و نمی ديدی. حال می بينی چون ديگر عاشق نيستی. دوری شانزده ساله من از کشور دردناکترين بخش تجربه فاوستی من از نوشتن بود. اما در اين دوری نقطه روشن اميدی اگر بود اين بود که از اين فاصله تصويری را ببينم از خود و از خودمان که جنسش از همان جنس تصويری است که نقاش می بيند وقتی فاصله می گيرد از نقش. همنوايی شبانه می توانست تصوير اعوجاج باشد؛ يا آئينه دق. اما التفات داوران سه جايزه مختلف به اين رمان اطمينان خاطری است به خواننده که همنوايی شبانه، هر چه هست تصويری نيست که بتوان از کنارش بی اعتنا گذشت. از اين بابت ممنونم. گمان می کنم امروز ما به اين خود آگاهی رسيده ايم که ادبيات داخل و ادبيات خارج دو تصوير متفاوتند و نه دو تصوير مختلف؛ درست مثل تفاوت تصوير هر يک از دو چشم. و در داد و ستد مدام داخل و خارج، و در تطابق مدام اين دو تصوير است که ما به درک روشن تری از هستی خود می رسيم."
