گروه آريان كه چند سالی بيشتر از به وجود اومدنش نمی گذره از هشتم تا چهاردهم آبان توی تالار ميلاد نمايشگاه بين المللی تهران برنامه داشت.
اين گروه به گفته خودشون، اولين گروه پاپ مختلط ايرانيه و به دليل موسيقی و اجراهای متفاوتش و همين طور جوون و پر هيجان بودنش نسبت به گروههای ديگه بعد از انقلاب طرفدارای زيادی داره.
روز شنبه يازدهم آبان بعد از تلاشها و قول وقرارهای فراوون به ديدن اين گروه و برنامه شون رفتيم، بچه های صميمی و با ذوقی بودن.
تالار ميلاد كه حدود دوهزار نفر گنجايش داره تقريبا پر بود.
برنامه با رقص نور جالبی شروع شد كه انگار برای اولين بار توی ايران با اين وسعت اجرا می شد و با ابراز احساسات جمعيت روبرو شد.
برنامه دو قسمت بود كه توی هر قسمت چهار پنج تا آهنگ اجرا می شد.
توی بعضی لحظه های برنامه، مردم با فرياد زدن اسم آهنگهای مورد علاقه شون، اجرای اونها رو از گروه می خواستن و از همه بيشتر، آهنگ پرواز.
بعضی وقتها هم جمعيت يكصدا در خوندن آهنگها گروه رو همراهی می كرد.
با وجود تمام مشكلات و محدوديتها، روی هم رفته برنامه ای پر انرژی بود و مردم با روحيه شادی از در تالار بيرون رفتن.
بعد از نمايشگاهی كه موزه هنرهای معاصر تهران سال گذشته با عنوان هنر مفهومی بر گزار كرد امسال در ادامه روند قبلی نمايشگاه هنر جديد بر پا شد تا شايد بتواند محلی برای ارائه آثار هنرمندان خواستار شيوه های نو باشد و در ضمن جامعه را نيز با اين گونه آثار آشنا كند .
در اين نمايشگاه كه از نهم مهر تا چهاردهم آذر در موزه هنر های معاصر تهران واقع در خيابان كارگر برپاست، مردم شاهد اتفاقی اند كه تاكنون هيچ گاه به اين وسعت در ايران وجود نداشته.
تمام قسمتهای موزه از محوطه بيرونی گرفته تا حياط داخلی و قدم به قدم سالنها پر از آثاری با شيوه های مختلف است.
بيشتر از همه "ويدئو آرتها" جلب نظر می كنند كه هنرمندان و مخاطبان ايرانی آشنايی بلند مدتی با آن ندارند.
تا پيش از اين نمايشگاه به ويدئو آرت به اين گستردگی توجه نشده بود؛ نه چنين فضايی به آن اختصاص داده شده بود و نه هنرمندانی چون عباس كيارستمی، شيرين نشاط، داريوش خنجی و ابراهيم حقيقی با پرداختن به اين شيوه اهميتی به آن بخشيده بودند.
بسيار جالب است كه در كنار اين اسمهای بزرگ كه به ويدئو آرت پرداخته اند بقيه اغلب جوانند و اين نمايشگاه از اولين تجربه هايشان است.
حدود پانزده شانزده كار ويدئو آرت در نمايشگاه است كه هر كدام با فضا سازی خاص خودشان ارائه شده اند و در ميان آنها كارهای شيرين نشاط و افشان كتابچی نظرما را بيشتر جلب كردند.
شيرين نشاط هنرمند ايرانی مقيم آمريكا با همكاری داريوش خنجی به عنوان فيلمبردار، ويدئو آرتی را در سالنی بزرگ به نمايش گذاشتند كه به گفته بسياری از بازديد كنندگان از جذاب ترين كارهای اين نمايشگاه است.
كار در دو پرده رو به روی هم نمايش داده می شود و تماشا چيان بين اين دو پرده قرار می گيرند.
هر دو پرده اتفاقی را همزمان ولی از دو زاويه ديد متفاوت نشان می دهد و تماشاچيان مجبورند با چرخاندن سر داستان را دنبال كنند.
گفتگويی هم با افشان كتابچی انجام داده ايم كه او خود در مورد كارش توضيح می دهد.
نمايشی توی پاريس روی صحنه اومده که چشمها رو خيره کرده.
ترجمه اسم فرانسه اين نمايش به فارسی می شه "بابل خوشبخت" و توی اين نمايش می شه تصورکرد که مثل افسانه برج بابل که زبانهای مختلف ازش به وجود آمد فرهنگهای مختلف رو در اين نمايش با رقص و موسيقی خودشون نشون می ده البته با نگاهی مثبت و خوشبينانه مثل بنی آدم اعضای يکديگرند که در آفرينش زيک گوهرند.
بابل خوشبخت از نه ماه پيش توی کشورهای اروپايی به نمايش درآمده بودو الان توی آخرين شهرميزبانش پاريس روی صحنه است.
کسانی که نمايش روديدن می گن خيلی جذاب و تماشاييه. بيراهه ای زديم به سايت تماشاخانه شايو که فيلم کوتاهی ازش نشون می ده .
به هرحال تماما رقص و موسيقی و جلوه های بصری زيادی با نور و لباس و غيره داره.
اين از معدود نمايشهايی است که مورد تأييد همه منتقدان فرانسوی قرار گرفته و به نوشته روزنامه "فيگارو" بعد از نه ماه که در کشورهای مختلف به صحنه آمده ديگه نمايش بسيار جا افتاده ای شده؛ رقصها و موسيقی های ملل مختلف را خوب در هم آميخته و مو لای درزش نمی ره.
اين نمايش در تماشاخانه پاله دو شايو از ماه گذشته برقراره وکارگرداناش ژوزه مون تالوو و دومينيک هروو هستن.
شاهرخ گلستان از اهميت موسيقی بوشهر که پونزده دقيقه اين نمايش 75 دقيقه ای رو تصاحب کرده برای ما گزارشی داره.
