اردوگاه جلوزی سرپناه برای بيشتر از يکصد و ده هزار پناهنده افغان در ايالت شمالغرب سرحد پاکستان بود. اين اردوگاه به تاريخ پانزده آوريل رسما بسته شد. تصميم بستن اين اردوگاه از سوی مقامات پاکستان و افغان در تفاهم کمیسياری های ملل متحد برای پناهندگان گرفته شده بود. پيشتر حدود ششصد و شصت خانواده افغان خانه های گلی خود را به قصد سرزمين اصلی شان افغانستان ترک گفته بودند.

اين خانواده قالین باف ترکمن تبار از شمال افغانستان نگران هستند که با توجه به گران بودن پشم و پائين بودن قالين نتواند عوايد لازمه زندگی روزمره شانرا را درآورند. بدتر اینکه آنها در شهر مزار شريف خانه ندارند و برای رفتن به افغانستان هيچ رغبتی نشان نمی دهند، باوجود اينکه بلدوزر های پاکستانی سرپناهايشان را با خاک يکسان کرده اند.

بسياری از اين پناهندگان در زمان حمله اتحاد شوروی به افغانستان به پاکستان رفته بودند. برخی از آنها مثل اين مرد از مجاهدين سابق هستند که بر ضد اشغال کشورشان جنگيدند. حالا ترجيح می دهند در اين برزخ غير قانونی در پاکستان زندگی کنند و مشکلات امروز جناح بندی های سياسی در افغانستان، را تجربه نکنند.

بيشتر از دو ميليون پناهنده افغان هنوز در پاکستان زندگی می کنند. و اين در حالی است که يک ميليون ديگر از هموطنانشان در ايران زندگی می کنند. اين مردان افغان منتظرند که در يک مرکز ثبت نام کميساری عالی ملل متحد برای پناهندگان کارت های مهاجرت شانرا پس بدهند. اين کميساری ها برای هر پناهنده که به افغانستان می رود صد دلار می پردازد، اما شرايط بد امنيتی برای اين پناهندهها موجب نگرانی است.

زنان افغان منتظر بازگشت. از دغدغه های اين زنان علاوه بر نداشتن سرپناه، خدمات صحی است. اين زنان اکثر شان در پاکستان متولد شده اند و قابليت های زندگی با اقوام بیشمار و سنت های افغانی را ندارند. اکثر زنان افغان سهم فعال در کشاورزی دارند که اين زنان فاقد آنند.

پسران افغان قادر خواهند بود که آزادنه به مکتب بروند اما سرنوشت خواهرانشان همچنان نامعلوم است. در اردوگاه جلوزی کميته های امداد بين المللی برای پسران و دختران مکاتب درست کرده بودند. اما در جنوب و شرق افغانستان آموزش و پرورش هنور هم توسط طالبان مختل می شود. اکثر دختران افغان و عده ای زيادی از پسران افغان با وجود بودن نيروهای ياری بين المللی همچنان بیسواد مانده اند.

در اين مرکز کميساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان، پناهندگان با وسايل پيشرفته از طريق مردمک چشم شناسایی می شوند. به اين وسيله قرار است تمام باشندگان اردوگاه جلوزی به کشورشان برگشتانده شوند. اما اينکه آيا افغانستان قابليت جذب آنها را دارد يانه سوالس است که باقی خواهد ماند.

کارت های شناسایی در دست شان، کاميون های اجاره ای پر از اثاثيه، پناهندگان افغان برای آخرين باز با دوستانشان از طريق تلفن همراه پاکستانی خداحافظی می کنند، پيش از اينکه عازم کشوری شوند که تا حال نديده اند.

آخرين دعا با نگرانی. مشکل عمده اکثر پناهندگان نبودن شرايط مطلوب امنيتی است. اين نگرانی آنها را بار ها وادار کرد که سفر شان را به تعويق بيندازند تا اينکه اردوگاه جلوزی رسما بسته شد. در حال حاضر هشتاد اردوگاه پناهندگان در پاکستان وجود دارد و حدود دو ميليون افغان در سراسر پاکستان زندگی می کنند که قرار است تا سال 2009 به افغانستان برگردند

اين ويرانه ها اردوگاه 'کچه گری' بود که حدود شصت و پنج هزار افغان پناهنده در آن زندگی می کرد. اين تابوت با شماره تلفن همراه آگهی خدمات برای افغان های است که می خواهند باقی مانده نزديکان از دست رفته شانرا به افغانستان منتقل کنند.