ایوب آروین در کابل

	پیکره های ایستاده بودا در بامیان نماد اندیشه عملگرایی پیکرتراشان بامیانی دانسته می شود

دین محمد مبارز راشدی، معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ، می گوید بازسازی تندیسهای بودا هم از لحاظ فنی و هم از نگاه مالی کار دشواری است که دولت افغانستان در حال حاضر توان انجام آن را ندارد.

آقای مبارز راشدی گفت: "این که این تندیسها به طور کامل بازسازی شوند، کاری است سنگین که از توان دولت افغانستان مطلقاً بیرون است."

در همین زمینه: بوداهای بامیان چگونه به خاک نشست؟

تندیسهای بودای بامیان یازدهم مارچ سال ۲۰۰۱ میلادی، علی رغم مخالفت شدید جامعه جهانی، توسط طالبان ویران شدند.

ویران کردن تندیسهایی که بیش از هزار سال بر پاهای خود ایستاده بودند، کار ساده ای نبوده و گفته می شود طالبان ظرف یک هفته با استفاده از مواد انفجاری و اسلحه سنگین آنها را از بین بردند.

جاذبه های گرشگری

دو تندیس بودا در بامیان و مجموعه ای از بناهای تاریخی آن جا برای زمانی طولانی از جاذبه های مهم گردشگری در افغانستان بهره مند بوده اند.

این دو پیکره بزرگ بودا در بامیان در زمان امپراتوری کوشانیان، در سده های نخست تا پنجم میلادی، ساخته شدند.

این پیکره ها در دل صخره های کوهپایه های دره تاریخی بامیان ساخته شدند و بلندای این پیکره ها به ۳۵ متر و ۵۳ متر می رسیدند.

این پیکره ها بزرگترین تندیسهای بودا و بلندترین مجسمه های سنگی در جهان بودند.

طاقهایی که این پیکره ها را محافظت می کرد، با نقاشیهای رنگی ازصورتهای مردان و زنان بودایی، در حالتهای ویژه ای که هر کدام نمایانگر مفهوم خاصی بودند، زیبایی ویژه ای به این پیکره ها بخشیده بودند.

این پیکره ها بودا را در حال ایستاده نشان می دادند؛ در حالی که اکثر تندیسهای بودا در جهان در حالت خوابیده و یا نشسته است.

گفته می شود تندیسهای نشسته بودا بیشتر بیانگر درونگرایی آیین بودایی است؛ اما پیکره های ایستاده بودا در بامیان نماد اندیشه عملگرایی پیکرتراشان بامیانی دانسته می شود.

مغاره ها

این پیکره ها با راهروهای متعدد به اتاقهایی، که اکنون در دل کوه به صورت مغاره در آمده اند، راه داشته اند.

در این اتاقها، که شمار آنها به صدها و شاید هم بیشتر می رسد، راهبان بودایی سرگرم آموزش و نیایش بوده اند و به هزاران زایر بودایی، از سرزمینهای دور و نزدیک، موعظه می کردند.

این اتاقها با شیوه ویژه ای در داخل تپه های بامیان کنده شده اند و سقف بسیاری از آنها نقاشی شده است.

به اساس آخرین یافته ها نخستین بار در جهان در نقاشی همین اتاقها از رنگ روغنی کار گرفته شده و در میان این اتاقها ۴۶ اتاق به عنوان اتاقهای دارای ارزشهای هنری تثبیت شده است.

دره بامیان با تمام بناهای تاریخی آن در سال ۲۰۰۳ میلادی شامل فهرست میراثهای جهانی شده است.

بازگشت به صفحه افغانستان