سعید حقیقی

	این نشریه به صورت خصوصی در دو هزار نسخه چاپ شده است

قطع و صحافت نسبتاً ویژه با جلد رنگی (تصویری از خزان) و طرحی متفاوت با آنچه عمدتاً در افغانستان برای نشریه های کتاب گونه در نظر گرفته می شود، عناصری است که در نخستین برخورد با فصلنامه گفتگو می توان مشاهده کرد.

فصلنامه گفتگو در نخستین شماره خود نوشته که خود را متعهد به عرصه "اندیشه ورزی" می داند و عمدتا نگاهی فلسفی به مسایل و دغدغه های اصلی انسان دارد.

از دیگر ویژگی های گفتگو این است که به فلسفه های مضاعف چون فلسفه سیاسی، فلسفه تاریخ، فلسفه دین، فلسفه اجتماعی و ... می پردازد، چیزی که عمدتا در میان نشریه های افغانستان به شکل اختصاصی در محاق فراموشی قرار داشته است.

اصولاً در چند سال اخیر، آنچه در جو نسبتاً باز سیاسی افغانستان تبارز بیشتر داشته، افزایش رسانه ها بوده است.

دولت افغانستان به صورت عام خود را متعهد به آزادی بیان می داند و در این زمینه برخی کارها و از جمله تصویب قانون رسانه ها انجام شده که به باور بسیاری از آگاهان عرصه روزنامه نگاری فرصت های مناسبی را در اختیار اهل قلم می گذارد.

ولی با این وجود، کیفیت رسانه ها همیشه مساله بحث انگیزی بوده و عمدتاً در این زمینه انتقادهای جدی نیز مطرح بوده است.

'نیاز اصلی: گفتگو'

در یادداشت سردبیر فصلنامه گفتگو بدون آن که به مواردی مشخص اشاره شود به این نگرانی پاسخ گفته و نیاز به چنین نشریه ای را فرمول بندی کرده است.

در یادداشت سردبیر آمده است "نیاز به گفتگو در ساحت اندیشه ورزی از نیازهای اولیه و اصلی جامعه افغانی است که بدون آن، آنچه می تواند مجال ظهور و حضور پیدا کند یا فرهنگ خشونت است و یا تحمیق گرایی".

به نظر نویسندگان این فصلنامه، گفتگو "آخرین کشتی انسان بهت زده عصر جهانی شدن و پست مدرنیسم" است و شاید به همین دلیل نیز نویسندگان خواسته اند تلفیقی از معنویت شرقی را با عقلانیت غربی در فصلنامه به نمایش بگذارند.

فصلنامه گفتگو به باور گردانندگان آن سنت سقراطی - افلاطونی فلسفه را که محور اصلی و بنیادی آن گفتگو است، ادامه می دهد و یا تلاش می کند ادامه دهد.

به هرحال فصلنامه گفتگو محصولی تازه و با رویکردی ویژه در میان نشریه های افغانستان به حساب می آید و شاید جای آن تاکنون خالی بوده است.

این نشریه به صورت خصوصی در دو هزار نسخه چاپ شده است.

بازگشت به صفحه افغانستان