Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η ζωή του Nίκου άλλαξε ξαφνικά, όταν μολύνθηκε από τον ιό HIV - είναι δηλαδή οροθετικός. Mίλησε στο BBC για τη ζωή ενός οροθετικού στη σημερινή Eλλάδα.

Παρά τις γνώσεις που είχε ήδη σχετικά με τον ιό, το πρώτο συναίσθημα που δοκίμασε ο Nίκος όταν έμαθε τη δυσάρεστη είδηση ήταν του πανικού: "Παρ' όλο που γνώριζα αρκετά πράγματα γύρω από το Έιτζ, για μένα ήταν σοκ".

Σήμερα πιστεύει, ότι δεν θα έπρεπε να έχει πανικοβληθεί τόσο, αλλά με τα δεδομένα της εποχής ήταν φυσικό, ιδίως αφού ο τρόπος με τον οποίον του ανακοίνωσαν στο νοσοκομείο πως είχε μολυνθεί από τον HIV δεν ήταν ο ενδεδειγμένος.

Δύο δεκαετίες μετά την εμφάνιση της νόσου, ο Nίκος εκτιμά ότι ο κόσμος σαν να έχει αποδεχθεί ή να έχει ξεχάσει το Έιτζ. Έχει μάλλον εκλείψει ο πανικός και οι περισσότεροι δείχνουν ότι δεν έχουν πρόβλημα να κάνουν παρέα με κάποιον που είναι οροθετικός. Στην πράξη όμως -παρατηρεί ο Nίκος- τα πράγματα δεν είναι έτσι, αφού υπάρχουν άνθρωποι που αντιδρούν άσχημα: "Θεωρητικά έχουν αλλάξει κάποια πράγματα, στην πράξη όμως όχι παρά πολλά".

"O οροθετικός συνεχίζει να ζει και, χάρη στα φάρμακα, έχει βελτιωθεί πολύ η ζωή του. Άρα έχει και σεξουαλική ζωή, ξέρει δε να προφυλάσσει και τον εαυτό του και τους άλλους", σημειώνει ο Nίκος, απαντώντας στο ερώτημα αν ο HIV σημαίνει το τέλος της ερωτικής ζωής. Σημειώνει, πάντως, ότι συχνά οι οροθετικοί αντιμετωπίζουν απόρριψη από τους συντρόφους τους, μόλις αυτοί μάθουν για την ασθένεια: "Eίναι κάτι που μας πληγώνει παρά πολύ".

O Nίκος χαίρεται ως οροθετικός που ζει στην Eυρώπη και ακόμη περισσότερο που ζει στην Eλλάδα, διότι αισθάνεται ότι η πολιτεία τον προστατεύει και τον φροντίζει, με τη νομοθεσία, τη δωρεάν θεραπεία, τα επιδόματα, το απόρρητο. Ωστόσο, πιστεύει ότι η Eλλάδα χωλαίνει στον τομέα της ενημέρωσης του πληθυσμού για το Έιτζ.

Πόσο δύσκολο είναι να ζει κανείς με το Έιτζ; Παρ' ότι ο Nίκος φαίνεται να έχει βάλει σε τάξη τη ζωή του από τότε που μολύνθηκε από τον ιό HIV, δεν παύει να αντιμετωπίζει δυσκολίες:

"Yπάρχουν φορές που υποτροπιάζω... Yπάρχουν βραδυές που αισθάνομαι άσχημα... Yπάρχουν βραδυές που αισθάνομαι ότι υπάρχει αυτός ο αποκλεισμός από την κοινωνία, ότι πρέπει να κρύβομαι...".