Όλα τα παιδιά του ορφανοτροφείου είναι φορείς του ιού HIV και λαμβάνουν αντιρετροϊκά φάρμακα

Μόλις είχε λάβει ένα τηλεφώνημα από τη Φιόνα, μια 25χρονη Κενυάτισα που εργάζεται για λογαριασμό μη κυβερνητικών οργανώσεων στις υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης.

Η Φιόνα είχε καταφέρει να οργανώσει μια επίσκεψη σε δύο ορφανοτροφεία που προσέφεραν καταφύγιο σε μερικά μόνο από τα χιλιάδες μικρά θύματα του AIDS τα οποία εγκαταλείπονται στη μοίρα τους, μετά το θάνατο των γονιών τους από τη μάστιγα.

Τα παιδιά αυτά πέραν από το γεγονός ότι στην πιο τρυφερή τους ηλικία έμειναν ορφανά, ζούσαν με το στίγμα των φορέων του AIDS που τους κληρονόμησε η μητέρα τους, μέσα σε μια κοινωνία που λόγω έλλειψης υποδομών δεν μπορεί να τα φροντίσει.

Σκοπός του ρεπορτάζ που προετοίμαζε η Βρετανίδα συνάδελφος ήταν να αναδείξει τις διαφορές που προκαλεί η λήψη των ονομαζόμενων αντιρετροϊκών φαρμάκων (anti retro viral drugs ή ARVs) στη ζωή αυτών των παδιών και στην εξέλιξη της ασθένειάς τους.

Για να έχουμε μια πρώτη αίσθηση του προβλήματος η Ίσμπελ μας είπε στο δρόμο ότι στο Ναϊρόμπι λειτουργούν 400 ανθρωπιστικά προγράμματα για παιδιά που έχουν μείνει ορφανά.

Κοινότητα ελπίδας

Πρώτα επισκεφθήκαμε το ορφανοτροφείο που έχουν ιδρύσει καθολικές μοναχές στο Κοτολένγκο, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ναϊρόμπι, όπου έχουν βρει καταφύγιο 38 παιδιά.

Τα ορφανά - φορείς του ιού HIV παίζουν αμέριμνα στην αυλή επιτηρούμενα από τις μοναχές

Όλα τους είναι φορείς του ιού HIV και καθώς το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει πάψει να λειτουργεί κινδυνεύουν να προσβληθούν από ασθένειες όπως φυματίωση, πνευμονία ή κι από ένα απλό κρυολόγημα, με μοιραίες συνέπειες.

Όλοι οι τρόφιμοι που συναντήσαμε ήταν όλα σε ειδική φαρμακευτική αγωγή, με λήψη βιταμινούχων σκευασμάτων και αντιρετροϊκών φαρμάκων.

Μέχρι να έρθει η διευθύντρια του ορφανοτροφείου, αδελφή Σελέστ, για να μας υποδεχθεί είχαμε περικυκλωθεί από τα μικρά παιδιά, που αποζητούσαν αυτό που έχουν στερηθεί περισσότερο – το ανθρώπινο χάδι και την αγκαλιά.

Το παράδειγμα της εξάχρονης Μαίρης είναι αντιπροσωπευτικό: Ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια, η μητέρα της - φορέας του ιού – αρρώστησε και υπέκυψε στο μοιραίο και οι συγγενείς της είχαν παρατήσει τη Μαίρη γνωρίζοντας ότι αργά ή γρήγορα θα είχε τη μοίρα της μητέρας της.

Τώρα η Μαίρη φαίνεται υγιής, παρακολουθεί τα μαθήματά της στο σχολείο της κοινότητας και έχει ανακτήσει το σωματικό της βάρος – γενικά απολαμβάνει όλες τις μικρές χαρές της ζωής με άλλα παιδιά της ηλικίας της.

Η αδελφή Σελέστ μας είπε ότι στο παρελθόν όταν το ορφανοτροφείο δεν είχε πρόσβαση στα αντιρετροϊκά φάρμακα, κάθε χρόνο πέθαιναν 3- 5 παιδιά, ενώ τώρα έχουν ένα θάνατο το χρόνο.

Η κοινότητα χρηματοδοτείται από δωρεές ιδιωτών και από την Εκκλησία, αλλά το γεγονός ότι στην Κένυα δεν υπάρχουν διαθέσιμα ειδικά αντιρετροϊκά φάρμακα για παιδιά αναγκάζει τις νοσηλεύτριες να βρίσκουν τα χάπια, τις αμπούλες και το σιρόπι που να πειραματίζονται με τις δόσεις, ανάλογα με τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων του μικρού ασθενή και το σωματικό του βάρος.

Αποχαιρετώντας μας η αδελφή Σελέστ αρνήθηκε ευγενικά την προσφορά μας να κινηματογραφήσουμε μέσα στο ορφανοτροφείο θέλοντας όπως είπε να διαφυλάξει την προσωπική ζωή και αξιοπρέπεια των παιδιών.

Έργο ζωής δύο ανθρώπων

Επόμενη στάση μας ήταν η κοινότητα Κράιστ Ροκ, στο προάστιο Κάρεν του Ναϊρόμπι, όπου ένα ζευγάρι Αμερικανών μετακόμισαν πριν 20 χρόνια και έστησαν μια παιδική εστία.

Όλα τα παιδιά έσπευδαν να ρωτήσουν το όνομά μας και να ποζάρουν μπροστά στην ψηφιακή κάμερα

Η Τζένιφερ και ο σύζυγός της αγόρασαν ένα κομμάτι γης πέντε στρεμμάτων και βασισμένοι σε δωρεές συμπατριωτών τους δημιούργησαν ένα ορφανοτροφείο για παιδιά –φορείς του ιού HIV, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια λειτουργούν και ένα δημοτικό σχολείο.

Και εδώ η υποδοχή μας ήταν θερμή από τα εν συνόλω παιδιά που ήθελαν να παίξουν μαζί μας και να φωτογραφηθούν, διακόπτοντας την ενημέρωση που έκανε η παρένθετη μητέρα τους.

Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε ο Καμπάνι, ένα αγόρι πεντέμισι ετών με σωματική διάπλαση τριών χρόνων, εξαιτίας των κακουχιών και του υποσιτισμού που βίωσε.

Αλλά και η Θηρεσία, μια πανέξυπνη μαθήτρια της πρώτης δημοτικού που επέμενε να της δείξουμε τη λειτουργία της ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής.

Η διαφορά μετά τη λήψη αντιρετροϊκών φαρμάκων είναι ότι τα παιδιά ζουν αντί να πεθαίνουν, μας εξήγησε με απλά λόγια η «ψυχή» του ορφανοτροφείου.

Το παράπονο της Τζένιφερ είναι ότι παρά τις εξαγελίες για χορήγηση φαρμάκων δωρεάν στα παιδιά – φορείς, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

«Όλοι μιλάνε για δωρεάν φάρμακα. Πού βρίσκονται αυτά τα φάρμακα; Δείξτε μου να τρέξω» μας είπε και συνέχισε:

«Κάθε μήνα ξοδεύουμε 35.000 κενυάτικα σελίνια (350 δολάρια) για βιταμίνες και συμπληρώματα διατροφής και 25.000 σελίνια (250 δολάρια) για αντιρετροϊκά. Ο συνολικός προϋπολογισμός για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι 900 δολάρια μηνιαίως, κάτι που για τα δυτικά δεδομένα μπορεί να θεωρείται μικρό ποσό, αλλά για τα μέτρα της Κένυας είναι υπολογίσιμο» μας είπε.

Και κατέληξε: «Γνωρίζουμε ότι οι προσπάθειές μας αποτελούν μόνο σταγόνα στον ωκεανό, αλλά εφόσον μπορούμε να αλλάξουμε την ποιότητα της ζωής έστω και ενός παιδιού θα συνεχίσουμε».