Αποστολή σε φίλο/η		Εκτύπωση

Toυ Πάρη Ποταμίτη

Στις 16 Απριλίου 2003 ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέγραψε τη συνθήκη για τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Την πρώτη Μαΐου 2004 η Κύπρος θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ολοκληρώνοντας μια πολυετή προσπάθεια που κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν ή εξαρτάτο μόνον από την Κύπρο όσο κι αν το άξιζε.

Όπως είχε δηλώσει και ο κοινοτικός επίτροπος Γκίντερ Φερχόιγκεν, το σημείο-κλειδί για την ένταξη της Κύπρου δεν ήταν τόσο οι προσπάθειες ή οι επιδόσεις της Λευκωσίας όσο η προειδοποίηση από την Αθήνα πως χωρίς την Κύπρο διεύρυνση δεν επρόκειτο να γίνει.

Τώρα η ένταξη είναι επί θύραις μεν, πλην όμως δεν είναι το τέλος μιας πορείας. Είναι η αρχή μιας πορείας που θα είναι δύσκολη.

Η ένταξη θα είναι πρόκληση για την Κύπρο, είτε μέχρι το Μάιο υπάρξει επίλυση του πολιτικού προβλήματος που ταλανίζει εδώ και 30 χρόνια το νησί είτε όχι.

Τώρα που οι εκλογές ανάμεσα στους Τουρκοκυπρίους έχουν τελειώσει, αναμένεται να ξεκινήσει η νέα αμερικανική προσπάθεια.

Στόχος η λύση και η ένταξη μιας επανενωμένης Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αν η προσπάθεια αυτή πετύχει, τότε πολλά προβλήματα θα έχουν λυθεί και μια πληγή θα έχει επουλωθεί.

Παραμένει το μείζον ζητούμενο: η επιδίωξη η λύση να λειτουργήσει,το νέο κράτος να λειτουργήσει εύρυθμα μέσα στο νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Πιθανά σενάρια

H αλήθεια είναι όμως, όπως ομολογούσαν ξένοι διπλωμάτες σε κατ' ιδίαν συνομιλίες, πως το ενδεχόμενο επίτευξης λύσης μέχρι το Μάιο δεν είναι το πιο πιθανό σενάριο.

Τώρα στην Κύπρο όλοι, ή σχεδόν όλοι, μιλούν για ανάγκη εμμονής μεν σε αρχές, αλλά και για επιβαλλόμενη ευελιξία και συναινετικές διαδικασίες μεσα από την οικοδόμηση συμμαχιών

Σύμφωνα με τους ίδιους διπλωμάτες, μπορεί η Άγκυρα φραστικά να διαβεβαιώνει ότι θα συμβάλει στις προσπάθειες για επίτευξη λύσης στην Κύπρο, πλην όμως είναι πλέον κοινό μυστικό ότι η τουρκική κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει το Κυπριακό, μάλλον μέχρι την τελευταία στιγμή, για να εξασφαλίσει η ίδια στο τέλος του 2004 ημερομηνία έναρξης διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το δεύτερο σενάριο είναι ως εκ τούτου ένταξη της Κύπρου χωρίς λύση του Κυπριακού.

Εδώ οι προκλήσεις γιά τη Λευκωσία θα είναι περισσότερες. Η πρώτη, βέβαια, είναι η Κύπρος να μπορέσει να ανταποκριθεί στις ευρωπαϊκές προδιαγραφές και να αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει με βάση τους κανόνες του κοινοτικού κεκτημένου ως «κανονικό μέλος» και όχι ως «μέλος-πονοκέφαλος», το οποίο θα ζητά συνεχώς τη στήριξη των εταίρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πολιτικό πρόβλημα που θα συνεχίζεται.

Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση θα είναι να κρατήσει ανοιχτό το παράθυρο επίλυσης του Κυπριακού και να αποτρέψει εκείνο που πολλοί φοβούνται στην Κύπρο: την Ευρωδιχοτόμηση.

Ένας φόβος που δεν είναι χωρίς βάση αφού σύμφωνα με τη συνθήκη του Σέγκεν, μετά την ένταξη και για προστασία του εσωτερικού χώρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει η γραμμή αντιπαράταξης να μετατραπεί περίπου σε «σκληρό σύνορο» για σκοπούς ελέγχου της εισόδου προσώπων, προϊόντων και κεφαλαίων εντός του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου.

Υπάρχει ακόμη κάτι: η Κύπρος θα κληθεί να απαντήσει σε άλλη μία πρόκληση - στην ανάγκη να προσαρμοστεί σε έναν ευρωπαϊκό τρόπο δράσης αφήνοντας κατά μέρος παλιές καλές και πολύ κυπριακές πρακτικές.

Απομόνωση

Η πρόσφατη εμπειρία στην υπόθεση Τιτίνας Λοϊζίδου στο Συμβούλιο της Ευρώπης ήταν αρκετά διδακτική.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε την Τιτίνα Λοϊζίδου

Με αποτέλεσμα μετά από έντονο παρασκήνιο η Τουρκία να πληρώσει μεν αλλά η Κύπρος να απομονωθεί στη ψηφοφορία με μόνους συμπαραστάτες την Ελλάδα και τη Ρωσία.

Τώρα στην Κύπρο όλοι, ή σχεδόν όλοι, μιλούν για ανάγκη εμμονής μεν σε αρχές, αλλά και για επιβαλλόμενη ευελιξία και συναινετικές διαδικασίες μεσα από την οικοδόμηση συμμαχιών.

«Ο Μάιος είναι κοντά και θα δείξει», σχολίαζε πρέσβης χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.