Πρόκειται για λαξευτό κιβωτιόσχημο τάφο, ιδιαίτερα μεγάλων διαστάσεων, ο οποίος αποκαλύφθηκε τυχαία κατά τη διάρκεια των εργασιών τοποθέτησης νέου αγωγού ύδρευσης και διαπλάτυνσης της οδού Λαγκαδά.

Ο τάφος ανήκει σε νεαρή γυναίκα ή κορίτσι, και ήταν γεμάτος κτερίσματα, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τρία μικρά αττικά αγγεία, ένα χρυσό περιδέραιο - αλυσίδα με λεοντοκεφαλές στο κούμπωμα, δύο χρυσά ενώτια με απόληξη κεφαλών λύγκα από χαλκηδόνιο, ένα μεγάλο χρυσό δαχτυλίδι με οβάλ σφενδόνη και ένθετη ιδίου σχήματος πέτρα αιματίτη, ένα χάλκινο επίχρυσο στεφάνι, από το οποίο σώθηκαν μόνο λίγα φύλλα από την πυρά της νεκρής, και είκοσι δύο αστράγαλοι.

Ο τάφος ανάγεται στο δεύτερο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα (περί το 350 - 400 π.Χ.) - σύμφωνα τουλάχιστον την τεχνοτροπία των αγγείων που εμπεριείχε.

Παρ' όλα αυτά ο υπεύθυνος για την ανασκαφή αρχαιολόγος της ΙΣΤ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων κ. Αστέριος Λιούτας χρονολογεί ως μάλλον νεώτερα (σύμφωνα πάντα με την τεχνοτροπία τους) τα χρυσά κτερίσματα που συνόδευαν τη νεκρή.

Η μη ακριβής χρονολόγηση του ευρήματος εμποδίζει τους ερευνητές να καθορίσουν αν η ταφή έγινε πριν ή μετά την ίδρυση της πόλης (314 π.Χ.) και αν η νεκρή ήταν απλώς κάτοικος της περιοχής ή κάτοικος της νεοϊδρυθείσας πόλης της Θεσσαλονίκης η οικογένεια της οποίας διατηρούσε δεσμούς και περιουσία στον, γειτονικό, τόπο καταγωγής της όπου και έθαψε εκτός οργανωμένου νεκροταφείου την κόρη.