آنچه از "پسرپوشان" دیدم
اوت سال گذشته بود که قرار شد برای ساخت مجموعه گزارشهایی به نام "زیر پوست افغانستان" به کابل٬ پایتخت افغانستان٬ سفر کنم . بعد از ساخت فیلم "کابل من"٬ بازهم دوست داشتم به افغانستان سفر کنم و ناگفته هایی را که از دید دوربین خیلی از آژانس های خبری غربی دور مانده را به جهانیان نشان بدهم. من خودم در آن کشور بدنیا آمده ام و بهترین سالهای کودکی ام را آنجا سپری کرده ام.
برای همین٬ می دانم که چه داستان های انسانی و اجتماعی در آن کشور وجود دارد که کمتر به آن پرداخته شده است. به قول یکی از دوستان ایرانی ام٬ ضروری نیست در افغانستان شما برای ساخت فیلم خیلی دقت کنید یا مثلا با یک گروه بزرگ برای تهیه ای مستندی بروید٬ کافی است دوربینی را در یکی از چهار راه های آن کشور نصب کنید و همه حرکات گرد و پیشش را فیلم بگیرد. آخرش٬ فیلمی به دست می آید٬ البته بدون مونتاژ٬ و خود حرکات مردم٬ رنگها٬ لبخند ها٬ گریه ها و شلوغی کوچه و خیابان ها خودش مستند است. برای همین این بار هم پنج سوژه انتخاب کرده بودم که از دید روزنامه نگاری غربی و حتی ایرانی موضوعات غیر معمولی بودند.
یکی از این سوژه ها پسرانه پوش کردن دختران در افغانستان بود. وقتی با گروه مشورتی بی بی سی فارسی و سرویس انگلیسی موضوع را در میان گذاشتم٬ همه یک پرسش داشتند : آیا این واقعیت است؟ چرا دختران در لباس پسران ظاهر می شوند؟
