Refugjatë serbë duke u larguar nga Kosova

"Më 12 qershor kam qenë në Pejë, ka pasur tollovi, dikush largohej, dikush vinte, dikush këndonte, dikush bërtiste, dikush bënte zhurmë... Ashtu ishte.

Pensionistët ndodheshin para poste për të marrë pensionin me datën 12. Edhe unë e mora pensionin atë ditë megjithëse një numër i mirë i pensionistëve mbeti pa e marrë pensionin atë ditë duke pasur parasysh tollovinë. Ashtu u shpërndamë më 12. Kush ku mundi!

Ishim para Metohisë me disa pensionistë të tjerë kur erdhi një mik, koleg, një Petroviq. E pyeta ku e kishte familjen? Më tha "këtu janë"! "Çfarë do të bësh?" "E sheh se çfarë bëhet, nesër vijnë këta 'miqtë' tanë!" Tha, "për zotin unë nuk shkoj askund!" Unë thashë "unë do të iki me familjen". Tha, "unë jo!" "Mirë, ti rri," i thashë. Ashtu edhe ndodhi. Ashtu u ndamë atë ditë dhe përgjithmonë, meqë bashkatdhetarët e kidnapuan. Atëherë i humbi çdo gjurmë.

Më 12 qershor në mbrëmje u ktheva nga Deçani. Në Deçan e kuptuam se kishin mbërritur në Prizren. Kalonin kolonat nga Gjakova, serbët. Ashtu edhe ne më 13 shkuam ngadalë. Hymë në vetura, dhe morëm çfarë mund të fusnim në vetura. Dhe kaq, u nisëm drejt Serbisë, kaq ishte. Arritëm më 13 në Krushevc. Aty u ndalëm, kaluam natën dhe të nesërmen erdhëm këtu në Beograd. Këtu kam mbetur deri sot. Dmth dhjetë vjet të plota qëkur jemi 'zhvendosur përkohësisht'. Dhjetë vjet të plota kaluan! Ku kemi qenë? Askund. Çfarë kemi bërë? Asgjë. Bashkë me erën. Shpresat tona kanë ikur moti, që në Kosovë!"