Silvana Bardhi BBC Prishtinë

	Familja Arifaj tregon për frikën e luftës

Ata edhe sot kujtojnë me shumë emocion ditën kur njësitë e këmbësorisë të NATO-s filluan të hyjnë në Kosovë, ndërsa forcat policore dhe ushtarake serbe po tërhiqeshin.

BBC bisedoi me bashkëshortët Shaban dhe Safete Arifaj, të dy ish punonjës të Radio Televizonit të Prishtinës, të cilët për shkak të profesionit të tyre si gazetarë, ishin ndër njerëzit që më së shumti rrezikoheshin nga lufta e vitit 1999.

Dita e hyrjes së trupave tokësore të NATO-s në Kosovë, nga popullata e këtushme edhe sot dhjetë vjet pas, cilësohet si njëra prej ditëve më të mëdha në historinë e Kosovës.

Vetëm të dëgjoje krisma e armëve, ishte tmerri që shihej në sy… Nuk kishim shpresa se do të bëhej mirë.   Shaban Arifaj

Njerëz të zakonshëm të gjinive dhe të moshave të ndryshme, këtë ditë kryesisht e cilësojnë si ditë që i dha fund vuajtjeve, vrasjeve dhe përndjekjeve të mijëra shqiptarëve të Kosovës.

Ndonëse në kujtesën e shumë qytetareve të përndjekur nga atdheu i tyre, kjo ditë do të vlerësohet si ditë e lirisë, për të tjerët që përjetuan nga afër të gjithë luftën dhe pasojat që solli ajo, do të cilësohet si kujtim i hidhur për rrezikun dhe kërcënimet që përjetuan.

Familja Arifaj

Një prej mijëra familjeve të ngujuara nga lufta, ishte ajo e gazetarit të ish-Radio Televizionit të Prishtinës Shaban Arifaj, i cili në atë kohë qëndronte në Prishtinë, së bashku me bashkëshorten dhe katër fëmijët e tyre.

Zoti Arifaj, kujton me emocion ditën e marrjes së lajmit se pas përfundimit të bombardimeve në Serbi, forcat tokësore të NATO-s do të hynin në Kosovë.

Në atë kohë, mediat ndërkombëtare informuan gjithashtu për hyrjen e trupave ushtarake ruse, gjë e cila për zotin Arifaj dhe familjen e tij nuk përbënte lajm të mirë.

“Në momentin kur mediat njoftuan se në Kosovë, në pikën kufitare me Serbinë kanë hyrë forca të mëdha ushtarake të Rusisë, atëherë fqinjët tanë serbë sikur morën një guxim, një trimëri dhe filluan të shtijnë nga të gjitha armët e mundshme që kishin në posedim," tregon zoti Arifaj.

"Ne kishim një fqinj që kishte një kontigjent të madh të armatimit dhe filloi nga të gjitha llojet e armëve të shtijë në drejtime të pacaktuara.

"Vetëm të dëgjoje krisma e armëve, ishte tmerri që shihej në sy… Nuk kishim shpresa se do të bëhej mirë…".

Zoti Arifaj, në atë kohë, për shkak të profesionit si gazetar, ndodhej në rrezik për jetën e tij.

Ai kujton se si kërcënohej jeta e familjes nga armët që përdorte policia dhe ushtria serbe teksa shprehnin gëzimin për futjen e forcave ruse, që në atë kohë prekën tokën e Kosovës, duke deklaruar se do të mbronin qytetarët serbë dhe monumentet kulturore të tyre.

Sapo dilja nga dera, e ktheja kokën prapa dhe shikoja antarët e familjes dhe sytë më mbusheshin me lot. Thoja, ndoshta kur të kthehem nuk do t’i gjej, apo unë ndoshta nuk do të mund të kthehem prapë në shtëpi.   Safete Arifaj

"Ky tmerr zgjati pothuajse deri në orët e hershme të mëngjesit, ndërkohë që në orët e mëngjesit kur hapëm dritaret pamë gëzhoja që kishin mbuluar, sikur breshëri që mbulon tokën, ashtu edhe gëzhojat e armëve kishin mbuluar aty afër apartamentit ku banonim ne.

"Kishin mbuluar tokën dhe ishte vetëm një tmerr, vetëm t’i shihje e lëre më t’i mendoje se ato janë dëgjuar gjatë gjithë natës dhe gjatë kohës së hyrjes së forcave ruse.”

Në këto kushte, kur siguria e shqiptarëve nuk ekzistonte, bashkëshortja e gazetarit Arifaj, Safete Arifaj, detyrohej të kalonte posblloqet e ushtrisë dhe policisë serbe, për të siguruar ushqime për familjen.

Ajo rrëfen për BBC-në, siç thotë, çastet më të vështira të jetës së saj.

"Unë fillova të dal, të siguroja nga dy bukë, vetëm aq jepnin. Mirëpo, duhej të kaloja nëpër punktet (post - blloqet) e policisë, të cilët na regjistronin dhe shikonin se ku lëviznim ne dhe çfarë blenim, për sa antarë të familjes blenim," tregon zonja Arifaj.

"Mirëpo, çdo herë, unë sapo dilja nga dera, e ktheja kokën prapa dhe shikoja antarët e familjes dhe sytë më mbusheshin me lot. Thoja, ndoshta kur të kthehem nuk do t’i gjej, apo unë ndoshta nuk do të mund të kthehem prapë në shtëpi. Zoti e din ku do të jenë…

"Është shumë e vështirë, vetëm ata që kanë qenë aty, që i kanë përjetuar ato momente mund të flasin…”

Hyrja e forcave të NATO-s në Kosovë, shpresa e vetme e shqiptarëve, numri më i madh i të cilëve ishte shpërndarë nëpër botë nga dëbimet e dhunshme, cilësohet sot si moment historik i lirisë.

Për familjen Arifaj, e cila kaloi rreziqet më të mëdha të luftës, Kosovën tani, dhjetë vjet në liri dhe një vit në pavarësi, e quan një foshnje në të cilën duhet punuar shumë për ta konsoliduar si shtet dhe për t’u bërë e barabartë me të gjitha vendet e tjera të botës.