Sipas OJQ-ve në Maqedoni që merren me të drejtat e këtyre njerëzve ata jo gjithmonë marrin ndihën e nevojshme.

Sipas disa vlerësimeve në Maqedoni ka rreth 30 mijë njerëz që konsiderohen se kanë nevoja të posaçme.

Një prej tyre është edhe Luljeta Klica, ajo është përkthyese.

Zonja Klica e konsideron veten të privilegjuar që punon dhe kontribuon në shoqëri, por thotë se ka kaluar periudha tejet të vështira në jetë, që të arrijë një status shoqëror, ku të ndihet e vlerësuar.

Nazim Rashidi bisedoi me znj. Klica, e cila në fillim shpreh pakënaqësi që shoqëria kujton njerëzit me nevoja të posaçme vetëm në ditë të caktuara.

Klica: Kur vjen një ditë dhe datë e shënuar vetëm atëherë të gjithë bëjnë ndonjë debat, ka ndonjë manifestim.

Por unë pata reaguar pikërisht për një manifestim të tillë për persona me nevoja të posaçme.

Ishte e tmerrshme, ishin të ftuar profesorë, psikologë por nuk kishte asnjë person, asnjë përfaqësues i kësaj kategorie. Dhe pse unë nuk dua t'i ndaj njerëzit me kategori, por ky është realiteti, na kanë kategorizuar me grupe.

Në këtë manifestim nuk kishte asnjë nga ky grup dhe unë isha e revoltuar.

BBC: Çfarë përkrahje do donit ju konkretisht?

Klica: Unë falë zotit, kam një punë dhe një profesion që e dua shumë.

Nuk dua të kthehem në të kaluarën, sepse ka qenë shumë e dhimbshme.

Kam qenë pa punë, nënë, me mbështetje minimale financiare, shumë e vështirë për të mbijetuar.

Kam hasur në barriera të paparashikuara, keni një fëmijë për të rritur, nuk keni mjete të mjaftueshme, mbi të gjitha jeni e sëmurë dhe duhet të trokisni derë më derë dhe nuk keni asnjë lloj përfillje nga autoritetet, ose të tjerët.

BBC: Luljeta ju jeni përkthyese, i kontribuoni shoqërisë, por çfarë do donit ju që shoqëria të bëjë për njerëzit që konsiderohen me nevoja të posaçme?

Klica: Një gjë do doja prej shoqërisë: Ajo që shkruhet, ligjet e miratuara, vetëm një përqindje minimale e tyre të zbatohen në praktikë. Të ofrohen kushte, mundësi, punësime.

Kishte raste kur bëheshin punësime fiktive të personave me nevoja të posaçme ku u thoshin atyre rrini në shtëpi.

Por ata mundeshin të jepmin kontributin e tyre në shoqëri, me këtë qasje ata sërish abuzoheshin në një farë mënyrë. Është e tmerrshme.

Shoqëria duhet të ketë më shumë veshë për ne dhe të bëjë më shumë hapa konkrete.

Në arsim është bërë diçka deri diku. I marrin studentët nga shtëpia dhe i çojnë në fakultetet, që është një progres për vendin, kur dihet se në çfarë kushte jetojmë, por ka edhe shumë punë për të bërë.

BBC: Ju jeni një nënë, a mendoni se autoritetet ju japin ndihmën e duhur?

Klica: Shteti na ofron do struktura dhe pastaj duhet disi të gjendemi vetë, por pavarësisht nëse na çel atë rrugë sa duhet ose jo.

Në rastin tim, shteti si një nënë me nevoja të posaçme, që rritë një brez të ri, absolutisht nuk më ka ndihmuar.

Kur fillova punë aty u ndërprenë të drejtat e mija për të pasur përkrahje materiale, por qoftë edhe morale.

Je e zonja e vetes, i del jetës ballë dhe ty nuk të nevojitet shteti, kjo është përgjigjja e tyre.

Mirëpo nuk do thosha se duhet të presim gjithmonë nga dikush gjithçka, duhet të luftojnë vetë për jetën.

Unë luftoj dhe jam e lumtur, se sado që e kam të vështirë dhe sakrifikoj. Por jeta është kjo, duhet sfiduar, apo jo?