Sarah Rainsford Korrespondent e BBC-së

Për të hyrë në listë ka edhe 46 kandidatura të tjera, përfshirë edhe mundjen turke ku sportistët lyen me vaj dhe bukën tradicionale kroate me xhenxhefil.

Për të parë se çfarë e bën të veçantë famenkon shkojmë në qytetin spanjoll të Seviljes.

Qendra e botës

Në një studio në një rrugë jo kryesore të Seviljes, studentët janë kryesisht të huaj.

Ata janë tërhequr në këtë pjesë të Spanjës nga arti ektravagant dhe i rrëmbyer i flamenkos.

"Me flamenkon bie në dashuri, është shumë e fuqishme. Kur e shikon vallëzimin i thua vetes që duhet ta bësh", thotë një prej studenteve.

Ndërsa kolegia e saj thotë se ky kërcim ka të bëjë me ndjenjat më të errëta, por edhe me momentet më të bukura. Të gjitha mund të përfshkruhen përmes flamenkos, thotë ajo.

Fuqia e flamenkos në këtë lloj kërcimi është e pabesueshme.

Vajzat që e kërcejnë me fundet e gjata përplasin këmbët fort në tokë, duke ndjekur mësuesen e tyre.

Spanja ka aplikuar që ky kërcim të futet në listën kulturore të UNESCO-s, si një art që duhet mbrojtur, promovuar dhe përcjellë brezave të ardhshëm.

Andres Marin e mësoi këtë art prej të atit. Tani ai e interpreton atë dhe ua mëson të tjerëve.

"E dua flamenkon, sepse është një kërcim shumë i gjallë. Muzika të përpin dhe të ofron shumë mundësi për të krijuar."

"Flamenko është mënyrë jetese, por çdokush e jeton jetën në mënyrën e vet. Është një kërcim i pasur që ka prekur çdo cep të botës", thotë Anders Marin.

Romët virtuozë

Më pas në udhëtimin për të zbuluar magjinë e kërcimit shkojmë në një zonë të quajtur Las Tres Mil Viviendas.

Kjo zonë është një prej lagjeve më të neglizhuara të Seviljes dhe këtu banojnë shumë romë.

Atje takohemi me një prej kitaristëve më të mirë të flamenkos.

Raimundo Amador, zbret nga një makinë Jaguar gri dhe përshëndetet nga një grup adhuruesish.

Brenda një klubi të vogël me pllaka të krisuar dhe mure te dala boje, Raimundo na prezanton artin e tij.

Ai u bë i famshëm duke përzjerë muzikën flamenko me muzikën blues dhe duke i prezantuar këtë tingull të publikut.

Ai luan edhe muzikë rock, por thotë se e gjithë muzika e tij është flamenko.

"Muzika doli e tillë. Mua më pëlqen të luajë blues, rock apo jazz, por gjithmonë del muzikë flamenko. Nuk është se dua që të ndodhë kështu, por flamenkon e kam në gjak," thotë artisti.

Ekspertët janë ende duke debatuar origjinën e flamenkos.

Megjithatë të gjithë pajtohen se romët janë ekzekutuesit më të mirë të kësaj muzike, pasi dinë ta përjetojnë dhembjen dhe vuajtjen, por edhe gëzimin.

Në Andaluzi muzika është pjesë e jetës për të gjithë.

Në pjesën jugore të lumit në Sevilje, ndodhet Triana dhe jemi ftuar në një mbrëmje private që mbahet në një bar.

Nga bodrumi i klubit dëgjohet muzikë.

Përtej tymit të cigareve, duken gra që rrotullohen me kokën e ngritur lart gjithë krenari dhe të përpira nga muzika dhe enthuziamsi i turmës.

Flamenko është e qartë që nuk është një art që po shuhet, por ajo që Spanja kërkon nga UNESCO është një njohje zyrtare të vendit të saj, të shpirtit unik dhe pasionit.