G8-a diskuton ndryshimin e klimës

Presidenti amerikan Barak Obama po përpiqet të kapërcejë trashëgiminë e mosverpimit amerikan lidhur me ngrohjen globale, të lënë nga paraardhësi i tij George Bush.

Deri tani zoti Obama ka treguar se ai është me të vërtetë serioz lidhur me këtë çështje.

Duke folur në samitin e L'Aquilas në Itali ai e quajti atë sfida vendimtare e kohës sonë.

"Në fund ne ndodhemi para një zgjidhjeje, ose ta bëjmë vetë të ardhmen tonë ose të lëmë ngjarjet ta bëjnë atë për ne," tha zoti Obama.

Ai foli për atë që ai e quajti "konsensus historik" që u arrit për ndryshimet e klimës mes vendeve të industrializuara dhe ekonomive në zhvillim.

Ai tha se të dyja këto grupe vendesh ishin të angazhuara që të punonim për kufizimin e rritjes së temperaturës deri në dy gradë celsius.

"Ne mund të kthehemi në debatet shterpë dhe ndarjet e vjetra, ose mund të vendosim të ecim përpara dhe ta përballojmë këtë sfidë së bashku," tha presidenti amerikan.

"Është e qartë nga përparimi i bërë se çfarë rruge është e preferuar dhe se çfarë rruge kemi zgjedhur ne."

Dyshime

Udhëheqësit e G8-s premtuan për të ulur emetimet e gazit që krijon efektin serë me 80 përqind brenda 40 vitesh dhe për të mbajtur temperaturat globale brenda dy gradëve celcius të nivelit para-industrial.

Sekretari i përgjithshëm i OKB-së, Ban Ki Moon, i tha BBC-së se vendet e industrializuara nuk kishin bërë aq sa duhej në këtë samit, pasi e kishin shtyrë shumë në kohë afatin për vendosjen e kufizimeve për emetimin e gazrave.

Eksperti për ngrohjen globale, Dr. Rajendra Pachauri thotë se premtimet për reduktimin e nivelit të emetimit të gazrave ishin të paqarta dhe afati ishte shumë i largët.

Dr Pachauri, që është kryetari i Panelit Ndërqeveritar për Ndryshimin e Klimës, tha se objektivat e vendosur ishin gati të pakuptimtë.

"Nëse më pyesni mua është për t'u tallur," tha zoti Pachauri lidhur me angazhimet e samitit të G8-s.

"Jam i çuditur që nuk shohin kotësinë e asaj që po ofrojnë me këtë premtim duke mos përcaktuar të paktën bazën, sepse, si mund të thoni që do të arrini zvogëlimin e një sasie të caktuar nëse nuk përcaktoni se cili do të jetë caku," tha ai.

Pra, a është marrëveshja e arritur nga udhëheqësit e G8-s dhe udhëheqësit e ekonomive kryesore në zhvillim diçka pa thelb e pa kuptim?

Korrespondenti i BBC-së për çështjet ekonomike, Andrew Walker, i cili po ndjek samitin në L'Aquila thotë se fjala pa kuptim është pak më tepër e ashpër se sa duhet.

Andrew Walker: Mendoj se ajo që përmendi G8-a si bazë në deklaratën e saj ishte viti 1990 apo viti pasardhës. Deklarata e bërë nga grupimi më i madh, që përfshin ekonomitë në zhvillim, nuk vendosi ndonjë bazë fare dhe sigurisht për shumicën e vendeve emetimet vazhduan të rriten pas viteve 1990, kështu që nëse zgjidhni një vit të mëvonshëm do të thotë se niveli i emetimeve në fund pas një uljeje 50 apo 80 përqind do të ishte disi më i lartë nëse zgjedh vitin 1990, që është baza që do të donin shumica e veprimtarëve pro-mjedisit, madje edhe dr. Pachauri.

BBC: Dhe ata thanë se këto janë objektivat e tyre, megjithëse ishin pak të mjegullta, sepse çështja e bazës nga niset ka qenë disi e paqartë. Por ata nuk thanë se si do ta arrijnë këtë?

Andrew Walker: G8-a në deklaratën e saj dha një farë shenje të një preference të qartë për mekanizmat me bazë tregun, gjera si tregëtimi i karbonit, taksat, elemente nxitëse për të inkurajuar më shumë investime në zhvillimin e teknologjive energjetike që nuk emetojnë gazra. Pra, është e qartë se, të paktën G8-a, mendon se një pjesë e konsiderueshme e përpjekjeve do të vijnë nga sektori privat si reagim ndaj llojeve të caktuara të nxitësve që do të krijohen nga politikat e qeverive për taksat dhe shpenzimet.

BBC: Por sa të lidhura janë duart e udhëheqsve botërorë nga recesioni i tanishëm ekonomik dhe kriza financiare.

Andrew Walker: Recesioni ka dy ndikime në përpjekjet për të goditur ndryshimin e klimës. E para, është një largim vëmendjeje për sa i përket përpjekjeve politike për të bërë diçka tjetër, e dyta sigurisht është fakti se goditja e ndryshimit të kimës do të thotë që njerëzit duhet të konsiderojnë mundësinë, të paktën, që të ketë një rritje më të ulët në standardin e jetesës ndoshta, në disa raste, madje dhe uljen e standardeve të jetesës. Dhe, sigurisht, t'u kërkosh njerëzve të konsiderojnë këto gjera është një sfidë më e madhe politike në një kohë kur jemi në recesion dhe njerëzit po i humbasin vendet e tyre të punës.