Steven Eke Analist i BBC-së për çështjet ruse

	Aleksandër Solzhenitsin u ndoq jashtë Rusisë për shkak të veprave

Në vitin 1970, shkrimtari rus u nderua me çmimin Nobel.

Aleksandër Sollzhenicin ka lindur në Rusi në 1918.

Ai ishte ende i ri kur pati probleme me autoritetet sovjetike për herë të parë gjatë fundit të Luftës së Dytë Botërore, kur u ndëshkua me tetë vjet punë të detyruar në kampe, për shkak se e kritikonte Stalinin në një letër.

Pasi u kthye nga internimi, ai u vendos në Rusinë qendrore.

Kjo koinçidoi me ndryshimet kulturore në epokën e Hrushovit.

Duke përfituar nga lehtësimi i censurës Sollzhenicin shkroi "Një ditë në jetën e Ivan Denisoviçit", një prej veprave të para që përshkruan brutalitetin e kampeve sovjetike të punës.

Gjatë viteve të pasuan kur punonte si mësues matematike, ai publikoi dy romane të mbështetura në eskperiencat personale.

Botimi në Paris i pjesëve të para të veprës, Arqipelagu Gulag bëri që Sollzhenicin të paditej për tradhëti.

Kjo kryevepër voluminoze e Sollzhenicinit dokumentonte se sa i gjerë ishte rrjeti i kampeve të punës.

Kundërpërgjigja e autoriteteve sovjetike bëri që Sollzhenicin të ndiqej jashtë vendit.

Ai u vendos në SHBA kur shkroi një numër veprash historike.

Teksa urrente rregjmimin sovjetik, zoti Sollzhenicin e shihnte konsumatorizmin perëndimor si degradues nga ana morale.

Një prej veprave të fundit të Aleksandër Sollzhenicin ishte një studim i gjerë i rolit të hebrenjëve në historinë ruse.

Duke sugjeruar se ata ishin sa viktima aq edhe keqbërës të shtypjes sovjetike, puna e zotit Sollzhenicin shkaktoi zemërim të madh në mesin e udhëheqësve hebrenj.