Çdo vit disa mijëra emigrantë bëjnë udhëtimin e mundimshëm nëpërmjet shkretëtirës së Saharasë ndërsa përpiqen të shkojnë në Europë. Fotografi italian Alfredo Bini u bashkua me disa prej tyre ndërsa ata udhëtonin nëpërmjet Nigerit.

Ata i fillojnë udhëtimet nga Afrika perëndimore dhe shumë prej tyre asnjëherë nuk arrijnë të shkojnë në Europë. Ata janë të detyruar të bëjnë punë nga më të ndryshmet në kryeqytetin e Nigerit, Niamey.

Disa të rinj kanë përfunduar në punë të tilla aty ku grumbullohen plehërat në Niamey. Gjatë ditës ata mbledhin plehëra, ndërsa gjatë natës i djegin ato.

Muhammed Ali është një veteran i rrugës së emigrantëve për në Europë. Atij ju desh të qëndronte 20 muaj në Libi në përpjekje për të arritur në Itali, dhe përfundoi në burg. Tani ai jeton në Niger dhe nuk ka plan ta provojë përsëri.

Për ata që janë të guximshëm, autokolona e tyre shkon në drejtim të Agadez në Nigerin verior e mbështetur nga automjete ushtarake.

Procesi i emigracionit është në një farë mënyre i kontrolluar zyrtarisht. Autoritetet në oazin Dirkou janë të vetëdijëshëm se vendbanimi i tyre mban vetëm 8000 njerëz, kështuqë ata përpiqen ta regjistrojnë numrin e emigrantëve përpara se ata të arrijnë.

Muret e vend-strehimeve rrugës për në shkretëtirë kanë mbishkrime që tregojnë shpresat dhe aspiratat e atyre që kanë kaluar.

Sapo mbërrijnë në Dirkou, emigrantët fillojnë të përgatiten për pjesën tjetër të udhëtimit të tyre duke mbushur me nxitim ujë me qypa dhe enë të tjera.

Por rruga për në Europë është e mbushur me histori tragjike - jo më pak të trishtueshme se ajo e Camara, nga Guinea, autokolona e të cilit e nisur drejt Italisë u sulmua dhe u grabit nga banditë nga Çadi. Ai u detyrua të punonte për ta për disa muaj para se të lirohej.