Në programet e BBC-së do të dëgjoni kujtime nga Republika Çeke, Gjermania, Hungaria, Rusia, Polonia, Rumania etj.

Shërbimi Botëror i BBC-së kërkon të dëgjojë nga njerëz që i kanë përjetuar këto ngjarje dhe nga një gjeneratë që u lind në atë vit.

Historitë e atij viti, në shikim të parë politike, ishin për njerëzit e thjeshtë që ndërmerrnin risqe duke kërkuar ndryshim në qeveritë e tyre, në ekonomitë e tyre dhe në shoqëritë e tyre.

Ne duam që ju të na tregoni historitë tuaja të lidhura me atë kohë.

A ishit ju atje? A ishte dikush nga familja juaj, miq tuaj apo kolegë?

Si i kujtoni ato ditë, si fillimi apo fundi?

A përfituat nga mundësitë që solli ai vit apo e ndjeni se jeni përjashtuar prej tyre?

Çfarë ju ka ndodhur juve, familjes suaj apo kolegëve që prej vitit 1989?

A është historia e familjes suaj që prej asaj kohe, një histori triumfi apo nostalgjie?

Na shkruani përmes formës në të djathtë.

Disa komente

Agim Vatovci nga Vushtria thotë: "Atë vit (1989) isha i punësuar në Kombinatin Xehtaro Metalurgjik Trepça, ku edhe në Kosovën e quajtur Krahina Socialiste Autonome e Kosovës në kuadrin e ish Jugosllavisë filluan disa nisma nga trimat e asaj kohe të quajtur Minatorë të Stan Tërgut, pra në Minierën e Arit, Argjentit, Plumbit, Zinkut. Këta minatorë duke ndejtur të ngujuar në Horizontin e XI ose më mirë rreth 1000 metra thellësi nën sipërfaqen e tokës, kërkonin rrëzimin e figurave të larta Komuniste nga Kosova. Përkundër shumë negociatave në mes pushtetit hegjemonist policor dhe Sindikatës së Pavarur të Trepçes, minatorët nuk u dorëzuan por regjimi policor burgosi Drejtorin e Përgjithshëm Aziz Abrashin, Drejtorin e Stan Tergut, Burhan Kavajën dhe ish Kryetarin e Komitetit Krahinor të Lidhjes Komuniste, Azem Vllasin dhe i mbajtën për 11 muaj në burg.

Vrasja e Kryetarit të Rumanisë, ish diktatorit Çaushevski dhe rrëzimi i Murit të Berlinit e shumë ngjarje të tjera të atij viti, ishin një shpresë për mbarë popujt e atyre vendeve se një Dritë në fund të Tunelit po shndërriste. Në fund ky vit ishte vit i çuditëshm, i parashikueshëm, dhe i pashmangshëm.

Renis Çiftja nga Tirana na shkruan: "Ngjarjet e dhjetorit të 1990-ës, unë i kam përjetuar si aktor i brendshëm, por periferik. Në atë kohë, unë isha student i vitit të parë në Fakultetin e Gjeologjisë. Ditën që u bë protesta e dytë (e para ishte bërë në darkë tek Rruga Budi), unë kam qenë në rreshtat e parë të studentëve tek kryqëzimi i Rrugës së Elbasanit me Rrugën e Liceut! Kur filloi dajaku, unë hëngra një shkop kokës, dhe ashtu i gjakosur siç isha, mora vrapin përmes fushës që ishte midis ish-ambasadës Italiane (sot ambasada Amerikane) dhe ish Muzeumit Lenin-Stalin. Studentët filluan të fshiheshin nëpër shkallët e pallateve pas fushës. Unë isha i gjakosur dhe doja të futesha diku në ndonjë shtëpi, por asnjëri nuk guxonte të hapte derën e apartamentit.
Në atë kohë, rastisi që një person, rreth të 40-ave, i papërfshirë nga ngjarjet, po ngjiste shkallët ku po rrija unë. Më pa ashtu të gjakosur dhe më thotë: Unë jam mjek. Eja me mua! Më mori dhe më futi në apartamentin ku po shkonte për vizitë. Më pastroi, më leu me diçka, më tha t'i shkoja në shtëpi për vizitë mjekësore pasdite.
Pasdite, vajta tek shtëpia e mjekut zemërmirë. Aty thashë se vdiqa! Shtëpia dukej se i përkiste një familjeje të "establishmentit"! Ishte e mbuluar me fotografi të Enverit dhe fotografi të një personi Ushtarak, që nga uniforma, dukej se ishte i gradës së Lartë! Mjeku më pa shqetësimin, dhe vuri të ëmën, të më qetësonte! E ëma plakë, më thotë: Ne komunistë jemi, po nuk jemi katilë! Sot e kësaj dite, nuk e di emrin e tij, por di që jetonte tek Kullat e Rrugës Myslym Shyri! Dua ta falenderoj dhe t'i them që historia e tij e kurajos është histori që unë ja kam treguar tim biri! Faleminderit!