Duhen bërë disa llogari. Një pjesë e popullsisë është tashmë atje.

Edhe për sa kohë nuk do t'i lagen këmbët të pasurve? Konsumi i naftës është rritur 7 herë në 50 vitet e fundit. Ndërkohë prodhimi i mishit, gjuetia e peshkut dhe emetimet e karbonit nga karburantet janë katërfishuar. Përdorimi i ujit të freskët u rrit gjashtëfish shekullin e kaluar.

Sipas një studimi të kohëve të fundit, gjurma ekologjike e njerëzimit në planet është 20% më shumë se sa mund të ofrojë toka. Raca njerëzore konsumon burimet natyrore të 1,2 Tokë-ve.

Hendeku midis të pasurve dhe të varfërve është rritur më shumë dhe është bërë më i dukshëm. Afro 30% e popullsisë së botës vuan nga një formë apo një tjetër e të kequshqyerit dhe rreth dy të tretat e njerëzimit jetojnë me më pak se dy dollarë në ditë.

Të varfërit e botës nuk mund të sigurojnë zhvillim të qëndrueshëm.

Një familje së cilës i duhet të sheshojë një pyll për të prodhuar ushqimin e vet dhe siguruar karburantin për ta gatuar atë nuk ka mundësi të zgjedhë një jetë të garantuar.

Më të varfrit kanë më pak forcë për t'u mbrojtur nga pasojat e problemeve të mjedisit global siç është ndryshimi i klimës.

Dhe, ndërsa një-përqindëshi i pasur në popullsinë e botës konsumon aq sa 44-përqindëshi i varfër, ne do të na duhej të përdornim shumë më shumë burime nëse të varfërit do të jetonin ashtu si të pasurit.

Çfarë është zhvillimi i qëndrueshëm?

	FAKTE
	- Ujrat e gjysmës së lumenjve të botës është janë pakësuar dhe ndotur shumë; - Më shumë se çereku i stokut të peshkut të deteve është harxhuar; - Rreth 15% e Tokës është degraduar nga aktiviteti njerëzor; - Niveli i detit pritet të rritet brenda disa dekadash edhe në rastin më të mirë;

Në parim, zhvillim i qëndrueshëm do të thotë që të mos përdoren burimet më shpejt sesa është mundësia e Tokës për t'i zëvendësuar ato - "ta trajtojmë Tokën sikur të kishim ndërmend të jetonim përgjithnjë."

Në praktikë, çdo gjë, duke filluar nga bioteknologjia e fuqia bërthamore tek vegjeterianizmi e udhëtimi me tren, inkurajohet në emër të zhvillimit të qëndrueshëm - deri në atë pikë saqë disa veprimtarë thonë se termi tani nuk ka kuptim.

Më optimistët thonë se nuk do të ketë asnjëherë katastrofë pasi zhvillimi nuk ka kufi.

Ata argumentojnë se zgjuarsia njerëzore gjithmonë do të gjejë një zgjidhje. Shoqëria do të gjejë materiale të reja të papërpunuara, do të zhvillojë teknologji më të pastra dhe do të administrojë burimet ujore në pakësim, në mënyr që humbja e burimeve dhe ndotja të mos përbëjnë më problem.

Kjo është pjesë e politikave neo-liberale, sipas të cilave, që të kemi një botë më të mirë duhet që ne të gjithë të shpenzojmë dhe konsumojmë më shumë për të krijuar pasuri për të gjithë, dhe industrializimi ngadalëson rritjen e popullsisë dhe rrit standartet mjedisore.

Por, nëse "zhvillim" do të thotë që çdo person në planet të dëshirojë të ketë një makinë, të fluturojë rreth gjysmës së botës për pushime dhe të blejë një celular çdo vit, ndoshta nuk do të kemi shpresë, thonë skeptikët. Ne nuk kemi Tokëra sa duhet për këtë lloj kapitalizmi konsumi.

Diskutime

Kjo përplasje perspektivash është në zemër të negociatave ndërkombëtare shpesh të zemëruara dhe me përçarje mbi konservimin dhe zhvillimin - duke filluar me traktatin Kiotos për ndryshimin e klimës e deri tek takimi i nivelit të lartë për ushqimin e më pas në takimin e nivleit të lartë në Johanesburg për Zhvillimin e Qëndrueshëm.

Industria do tregje të hapura dhe marrëveshje vullnetare. Veprimtarët kanë frikë se ekonomia e globalizuar nuk mund të kontrollohet nga kapaciteti i institucioneve politike.

Të dyja palët flasin për zhvillimin e qëndrueshëm si rruga për të arritur objektivin, megjithëse jo gjithmonë ajo ofron zgjidhje të lehta, dhe ndonjëherë nuk afron asgjë.

Dhe kriza lidhet si me brezin e tanishëm ashtu edhe me të ardhmen.

Ndërsa autoritetet qeveritare, përfaqësuesit e industrive, shkencëtarët, deputetët dhe veprimtarët vazhdojnë të debatojnë për të ardhmen e planetit, më shumë se 30 mijë fëmijë të moshës nën pesë vjeç vdesin çdo ditë nga uria ose nga sëmundje që mund të parandalohen lehtë.

Eksperienca për administrimin e mendimit tonë për të ardhmen është varfër. Profesori Xhejms Lavlok ka thënë se kualifikimi i njerëzve për të qenë shërbëtorë të Tokës është një lloj me aftësinë e dhivepër të qenë kopshtare.

Dhe ne nuk kemi 1,2 Tokë.