A' cuimhneachdh air Beàrnaraigh na òige

'S e a chuimhne a th' agamsa air gu robh e làn dhaoine, daoine a bha an còmhnaidh an sàs ann an obair is rudan dhen t-seòrsa sin, 's gum bhiodh daoine a-mach 's a-steach à eathraichean fad na tìde - tòrr còmhraidh is dibhearsain 's tòrr còmhraidh den a h-uile seòrsa rud.

Bha na daoine a' toirt am bith-beò às an talamh is às a' mhuir agus b' e dìreach croitearachd a bha a' cumail dhaoine beò. Bha iad a' dèanamh teachd-an-tìr às an sin agus am beagan airgid a bhiodh iad a' cosnadh, dh'fheumadh iad a dhol a dh'obair a dh' àite eile glè thrice air a shon no bhiodh iad ag iasgach uaireannan is bhiodh sin a' toirt a-steach beagan. Ach an còrr, bha e a' tighinn às an talamh, beathaichean is arbhar is tòrr dhen leithid sin.

Bha an ceann-baile far an do thogadh mise, bha daoine eagalach rèidh, agus bha e fosgailte. Bha mise cho tric ann an taighean nan nàbaidhean 's a bha mi anns an taigh againn fhèin, sin an seòrsa coimhearsneachd a bh' ann. Air an làimh eile, ged a bha e sònraichte san dòigh sin, 's e seòrsa de mhicrocosm den t-saoghal a bh' ann. Bha a h-uile càil a bha a' dol air adhart san t-saoghal, a thachair riumsa as dèidh sin cha mhòr, a' dol air adhart gu ìre no ann an dòigh air choreigin anns a' choimhearsneachd sin. Agus tha mi cinnteach, a h-uile càil a bha tachairt rium, gu robh mi a' toirt meas air ann an sealladh an fhiosrachaidh a bh'agam air an àite sin. 'S bha sin a' toirt buaidh air an sgrìobhadh is air a' bhàrdachd gu sònraichte.